99. Hoe vertellen we onze pleegkinderen hun verhaal?

Een tijd geleden kreeg ik van onze pleegzorgbegeleidster 2 boekjes voor Robbe en Lotte. Het is een boekje over Beertje Bram die naar een ander huisje moet verhuizen omdat hij niet bij zijn papa en mama kan blijven wonen. In het boekje kan je vragen invullen over jouw pleegkind en zo wordt het hun eigen versie van het verhaal dus. Het helpt kinderen ook in de voorbereiding naar een pleeggezin. Robbe en Lotte hebben het op die manier niet echt mee gemaakt omdat ze nog zo jong waren toen ze bij ons geplaatst werden. (Lotte 2 weken, Robbe 5,5 maand.) Het boekje is ook bedoeld om pleegkinderen uit te leggen wie ze zijn, waar ze vandaan komen en bij wie ze nu terecht zijn gekomen.

Ik ben er vorige week met Robbe aan begonnen. Ik merk dat hij nog steeds worstelt met het feit dat hij zijn mama al zo lang niet meer gezien heeft. We kijken samen naar de foto’s van hun bezoekmomenten en laten hem vertellen over haar. Het doet hem goed om erover te praten, de dingen te benoemen zodat hij weet dat het niet zijn schuld is.

Ook kijkt hij de laatste tijd graag naar de foto’s van toen hij nog maar net bij ons kwam wonen en vraagt dan om over grappige momenten van toen te vertellen. Zo rolde hij zich tijdens het verschonen van de luier eens op zijn zij en zegende op die manier Bert zijn bureau in 😉 Hij blijft het een geweldig grappig verhaal vinden 😀 “Weet je nog papa? Dat ik op jouw bureau had geplast?” grinnikt hij dan.

Voor Lotte heb ik toen ze 5 jaar werd zelf een sprookjesboek gemaakt over haar verhaal. Dat ze uit de buik van haar mama komt en dat haar ouders heel veel van haar houden, maar dat de dokters en verpleegsters in het ziekenhuis gezien hadden dat ze wel eens belangrijke dingen vergaten. Soms een flesje of een nieuwe luier,… Daarom gingen ze een papa en mama zoeken die net zoveel van haar houden als haar eigen ouders, maar die geen dingen vergeten. Met zijn allen spraken ze af dat wij voor haar zouden zorgen, maar dat ze ook nog met haar papa en mama mocht gaan spelen. Ze leefden uiteraard lang en gelukkig 😉 Want nu had ze 2 mama’s en papa’s die haar graag zien!

Ik maakte het boekje op smartphoto.be, heel gemakkelijk, want het waren gewoon wat foto’s met wat tekst erbij. Eigenlijk is mijn eerste boek dus al lang uitgegeven, alleen in zeeeer beperkte oplage 😉

Ik denk dat we het op deze manier goed aanpakken, ik hoop dat toch als we er later op terugkijken. De openheid waarmee we ermee omgaan is voor Robbe en Lotte heel belangrijk… logisch ook, het is tenslotte hun verhaal ❤

Lees ook:

48. “Ik denk 100x aan mama, maar mama denkt 0x aan mij…”

74. “Hoe heet mijn echte papa?”

98. Daar gaan we weer: terug naar school.

7u deze ochtend. Ik maak Robbe en Lotte zoals op elke schooldag wakker met ‘Happy’ van Pharell Williams. Ze worden vrolijk wakker en werken goed mee bij het aankleden. Hoe lang gaan ze dat volhouden? 😉 Ze eten rustig hun ontbijt terwijl ik hun nieuwe boekentassen vul met hun brooddozen. Lotte vraagt zich af of ze een juf of meester zal hebben. Robbe begint te ratelen: “Ik weet alles al, ik weet wie mijn juf is, hoe mijn nieuwe klas eruit ziet en wie de kindjes uit mijn klas zijn.”

Het gaat allemaal erg gemakkelijk vandaag, niet zoals het normaal gaat dus 😉 We zijn zelfs een kwartier te vroeg klaar om naar school te vertrekken. Nog even een foto maken met de boekentassen en we kunnen vertrekken. Als bij uitzondering wou Robbe vandaag maar al te graag mee op de foto. Wat een geruststelling dat ze er allebij zo’n zin in hebben!

Eerst brengen we Lotte. Ik wist al op voorhand dat dat geen problemen zou geven. En inderdaad: vrolijk huppelend stak ze het zebrapad over. “Daaag mama!” riep ze me nog na. En dan Robbe. Nu ik even met hem alleen was, had ik de kans om te vragen hoe hij het wou, het naar school brengen. “Wil je dat ik mee wandel tot aan de deur? Of wil je dat ik bij het hekje al blijf wachten zodat je alleen naar de deur kan gaan?” vroeg ik hem. “Ik wil dat je mee naar de deur gaat en dan wil ik een kusje, een knuffel en een kriebeltje.” grapte hij. “Dat lijkt me een heel goed idee, jongen!”

Maar dan komen we aan de schoolpoort en ik zie al dat het schoolplein vol ouders staat. Hier had ik geen rekening mee gehouden. De ouders mochten met de kindjes mee totdat de juffen hun liedje zouden zingen. Dan zou er gedanst en gezongen worden met iedereen. Oeps, dit stond niet in Robbe zijn agenda! Hij bleef wat bij mij hangen, maar weende niet. “Ik wil niet dansen, mama.” zei hij. Ik vertelde hem dat hij mocht kiezen: met de rest mee dansen of kijken hoe iedereen danst. Hij zou gaan kijken. Dat het allemaal even wat anders liep dan gedacht, bracht hem even van zijn stuk 😉 Er waren kindjes die wel heel verdrietig waren en dat maakte natuurlijk ook wel indruk op hem. Maar uiteindelijk ging hij flink de school binnen.

Tussen de middag zag ik één van zijn juffen bij ons in de winkel en ze zei dat hij het heel goed deed. Eerst wat afwachtend, maar vanaf de speeltijd was hij vertrokken. Super dus! Nog een paar uurtjes werken en dan kon ik ze weer gaan halen. Bij Lotte mochten we dan net voordat de school gedaan was even mee het schoolplein op. Ze zit nog bij al haar klasgenootjes van vorig jaar + 2 nieuwe jongens… inderdaad weer jongens 😉 Lotte is dus nog steeds het enige meisje in de klas. En haar juf heeft ze vorig jaar ook een korte periode gehad, dus ook die is goedgekeurd 😉

Van zowel Lotte als van Robbe heb ik al enthousiaste verhalen gehoord. Het begin is weer gemaakt en ze hebben het allebei heel leuk gehad. Morgen weer naar school, maar dan zonder al die gekkigheid. Zal Robbe blij mee zijn 🙂

97. Interview met Lotte.

1.Wat maakt je blij?

Een knuffel. (Die geven we dus meteen maar even ;-))

2.Wat vind je vies?

Tomaten. Maar ik lust wel tomatensoep… en spaghettisaus… en lasagne! Hmm misschien lust ik toch tomaten?

3.Wat zijn jouw superkrachten?

Hele dikke knuffels geven. (En jawel hoor, daar is er weer één )

4.Op wie ben je verliefd?

Kyano, vampier, Flash en Kyandro.

5.Wat kan papa goed?

Werken.

6.Wat kan mama goed?

Onze rommel opruimen. (Helemaal waar!)

7.Wat moet mama nog leren?

Opruimen. (Yes, Guilty!)

8.Wat wil je later worden?

Een zeemeermin.

9.Waarom houden mensen van jou?

Omdat ik zo schattig en mooi ben natuurlijk!

10.Wat vind je vervelend?

Robbe! Ik geef haar een herkansing 😉 Euhm wespen dan maar.

11.Wat wil je veranderen aan de wereld?

Ik wil dat de wereld in snoepjesland verandert.

12.Wat heb je nu verdiend?

Een snoepje… of nee, 2 snoepjes!

Dankjewel voor dit interview.

Graag gedaan hoor, je bent de liefste, beste mama van de hele wereld! Krijg ik dan nu mijn snoepjes?

%d bloggers liken dit: