193. Lotte in de spotlight.

Lotte staat maar al te graag in de belangstelling. Als je haar vraagt wat ze later wil worden, antwoordt ze vol overtuiging: “Beroemd!” Gisteren zaten we met haar voor opnames bij Studio100. Voor haar een droom die uitkwam want ze mocht mee doen aan een televisieprogramma van K3, haar grote idolen.

Oproep op Facebook.

Ik las op Facebook een oproep dat ze kinderen tussen 7 en 10 jaar oud zochten om mee te doen aan het programma. Ik las het hardop voor aan Bert, maar zei er meteen bij: “Oh nee, dat is zo’n gedoe dat inschrijven, dan moeten we echt een filmpje doorsturen waarop ze zichzelf voorstelt.”

“Ja, een filmpje!” en ze vloog direct de trap op naar boven. Twee minuten later had ze haar K3 jurkje al aan… “Mama, pak je gsm! Ik wil mij verstellen en een liedje zingen.” “Voorstellen, Lotte, je wil jezelf voorstellen.” Over het liedje bestaat geen twijfel: ‘Liefde is overal.’ Vol overgave en een gezichtje vol emotie zingt ze het liedje mee. We sturen het op en wachten af.

Het verlossend mailtje.

Een paar weken later krijg ik het mailtje dat ze effectief geselecteerd is om mee te doen. Er moeten nog wat papieren in orde gemaakt worden in verband met kinderarbeid en de directrice van haar school moet akkoord gaan met de opnames tijdens de schooluren. Op het secretariaat zijn ze meteen enthousiast en de volgende dag krijg ik al een telefoontje met de boodschap dat de directie haar handtekening zal zetten. Op naar 23 oktober dus!

Begin oktober hebben we haar nog verrast met een uitstapje naar Eindhoven, om hun show te gaan bekijken. Ze geloofde tot de laatste minuut dat ze met haar K3 jurkje aan mocht gaan winkelen met ons, dus de verrassing was groot toen we stopten aan het Beursgebouw 😉

Ze zong en danste enthousiast mee en toen de andere kindjes na afloop probeerden om een glimp van het drietal op te vangen, haalde Lotte haar schouders op… “Ik zie ze over twee weken toch al.” hihi!

Een lange, maar leuke dag!

We moesten om half 2 in de studio zijn en na een lange autorit met de bijbehorende files kwamen we net op tijd aan.

75072691_2552713954964460_7153523642171654144_n

Er bleek echter een hoop vertraging te zijn opgelopen en uiteindelijk was het 15u45 toen ze eindelijk naar binnen mocht. Gelukkig heeft ze zich kunnen bezighouden met mijn gsm en haar K3 stripverhaal en zag ze Klaasje en Hanne in de kantine al voorbij komen. Bij het leven van een artiest hoort nu eenmaal ook wachten hè, veel wachten…

73475157_2951742051519985_4821311780028416000_n

Ze is in totaal twee uur weggeweest voor de opnames zelf en eenmaal terug was ze helemaal bezweet en waren haar wangetjes goed rood gekleurd. Ze hadden met 15 kindjes moeten zingen en dansen bij DJ Guus. Ze hadden het goed gedaan en nog belangrijker: ze vond het geweldig! “Mama, het was de mooiste dag van mijn leven!” (alweer, want dat zegt ze regelmatig 😉 )

Ze kreeg nog een leuke goodiebag met K3 spulletjes en speelgoed, dus moe maar voldaan konden we weer terug naar huis. Voor ons was het een lange dag, maar als we zien hoe blij onze meid ervan werd, is het dat zeker waard geweest. Het zal een herinnering voor het leven zijn en als het op televisie komt, kunnen wij er ook van mee genieten. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ze het gedaan heeft. We moeten nog geduld hebben tot het voorjaar van 2020. Maar goed dat ik zo’n geduldig persoon ben hahaha!

’s Avonds om half 9 kwamen we weer thuis. “Nu ben ik beroemd hè mama? Ik denk dat Klaasje nu fan is van mij 🙂 Als ze het lief vraagt krijgt ze mijn handtekening wel eens.”

192. Een interessante week voor de boeg.

Lotte en Robbe moeten nog één weekje naar school en dan begint hun herfstvakantie. Ze zijn er allebei op hun eigen manier erg aan toe: Lotte wil vooral in bed blijven liggen ’s morgens en Robbe is moe van het hele schoolgebeuren. De overstap naar het eerste leerjaar blijkt toch veel van hem te vragen.

Stilzitten op school.

In mijn vorig bericht vertelde ik over de moeilijke week die hij thuis had, maar blijkbaar ging het op school ook niet zonder slag of stoot. De moeilijkheden met zijn echte mama spelen hem duidelijk nog parten, maar daarnaast is de aanpassing van het ‘leren’ en moeten stilzitten ook niet simpel voor hem. (zoals voor veel kinderen)

Ik merk dat hij, wanneer hij thuiskomt, echt de behoefte heeft om zich eens goed uit te kuren. Op school is het vaak stilzitten en daarmee is het contrast met de derde kleuterklas best groot. Hij houdt zich op school toch wat in en hier moet alles er even uit 😉 Maar afgelopen week gaf de juf wel aan dat hij het moeilijk heeft qua gedrag. Fijn dat ze hierbij laat weten dat het hun taak is om hem beter in zijn vel te laten voelen en dat ze mij bij haar aanpak betrekt.

Allemaal rond de tafel.

Morgen staat er een overleg gepland met alle betrokken partijen: psychologe, juf, zorgjuf, ondersteuningsjuf, CLB, pleegzorg en ik. Het is een opstartgesprek voor dit schooljaar waarin we bespreken hoe het loopt en waar het eventueel vastloopt. Twee weken geleden dacht ik: “Waar moeten we het daar in hemelsnaam over hebben?” Maar nu kunnen we toch een paar dingen beter op elkaar afstemmen, zien hoe we alles gaan aanpakken. Ik zie er niet meer zo tegenop zoals de eerste jaren, we zijn er allemaal om Robbe de nodige hulp te bieden.

Overigens denk ik dat het vooral even aanpassen is aan alles dat nieuw is: de juf, het leren, de speelplaats,… noem maar op. Ik maak me nog niet teveel zorgen.

Grote dag voor Lotte.

Woensdag ben ik jarig, maar toch zal het daar niet om draaien die dag. Lotte gaat iets heel spannends meemaken en zal zich die dag heel belangrijk vinden. Ik hou jullie nog even in spanning, maar schrijf daarna uiteraard een uitgebreid verslag van die dag. En voor degenen die al weten wat er op de planning staat… ssst! Mondje toe 😉

Ook aftellen voor Robbe.

Maar ook onze Robbe is aan het aftellen. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is hij helemaal bezeten van hun cavia’s Peppa en George. (tja, ze mochten zelf kiezen haha) Als hij ’s morgens de trap af komt, steken ze hun hoofdje al zo ver mogelijk de lucht in omdat ze weten dat ze even met hem mogen knuffelen terwijl ze naar een aflevering van Peppa Pig kijken.

Omdat hij op school ook al veel vertelt over zijn beestjes, vroeg de juf me of ze een keertje mee naar de klas mogen komen. Donderdag is het zo ver, dan zullen ze vertroeteld worden door 24 paar warme kinderhandjes 😉 In zijn klas hangt een aftelkalender waar hij elke schooldag weer een dag mag wegstrepen, iets waar hij het iedere avond voor hij gaat slapen weer over heeft.

En dan: vakantie!

Na vrijdag begint dan eindelijk hun welverdiende vakantie. Ik moet dan ook maar een paar dagen werken, dus we gaan een ideale combinatie tegemoet van werken en tijd met de kindjes. We kijken er al naar uit!

 

191. Voor altijd getekend?

Wat gaat het het laatste jaar goed met Robbe, zo fijn! Het gaat goed… maar niet perfect. Ik weet dat het bij niemand perfect gaat en dat verwacht ik ook niet van hem, maar de afgelopen week werd ik toch weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoe goed het ook gaat met Robbe, hij is nog steeds dat manneke dat op zijn korte leventje al veel meemaakte. Is hij getekend voor het leven? Ik weet het niet, maar feit is wel dat hij plots terug kan kruipen in het gevoel dat hij ooit had, met een grote angst om verlaten te worden.

Vorige week belde de pleegzorgbegeleidster me om een kleine update te krijgen over Lotte en Robbe. Geen problemen, goed gestart op school, enz… Ze vroeg ook nog eens of zijn moeder nog berichtjes had gestuurd. Het antwoord dat ik moest geven was helaas erg weinig. Toen ik het er daarna met mijn schoonvader over had, onderbrak Robbe me en vertelde hij zelf dat hij geen berichtjes meer kreeg. Hoewel hij er op dat moment niet verdrietig of boos om leek, merkte ik de dagen erna echt een verschil op in zijn gedrag. Hij werd denk ik weer even geconfronteerd met het gevoel dat hij in de steek gelaten werd.

Nu ik dit schrijf is de rust weer teruggekeerd, maar hij heeft me afgelopen week een serieuze test laten ondergaan… “Robbe wil je een boterham of cornflakes voor ontbijt?” Boos roept hij dat hij yoghurt wil. Ik vertel hem dat we nog maar één potje in de koelkast hebben staan en om te voorkomen dat er ruzie komt met Lotte, mag niemand dat laatste potje nemen. Ik geef hem nogmaals de keuze tussen de boterham of cornflakes. “Jij houdt niet meer van mij! Ik krijg geen eten van jou! Jij wil mij niet meer!” Ik blijf rustig herhalen dat ik altijd van hem hou, maar dat ik het niet fijn vind als hij tegen me schreeuwt. De rest van het ochtendritueel blijft alles een gevecht, maar ik probeer uit alle macht de kalmte te bewaren.

We zitten in de auto onderweg naar school. Lotte heb ik al aan de poort afgezet en we vertrekken nu naar zijn school. “Ik hou van jou, mama.” Ik heb tranen in mijn ogen. Even was ik vergeten hoe moeilijk zo’n fase van aantrekken en afstoten kan zijn. Ik praat hardop tegen mezelf: “Ik ben ook maar een mens, ik heb ook een hart.” Zijn woorden doen me pijn. Ik weet waar het vandaan komt, dat hij bevestiging zoekt dat ik hem niet in de steek zal laten, ook niet als hij heel stout is.

Voordat ik naar het werk ga, stuur ik Bert nog een sms over de zware ochtend. Hij stuurt me troostende woorden en op het werk vind ik gelukkig de nodige afleiding. Uiteindelijk  heeft Robbe het zo een dag of vier volgehouden, maar nu lijkt hij gelukkig weer overtuigd van het feit dat ik bij hem blijf. Ik heb mijn lief manneke weer terug en nog belangrijker: Robbe lijkt zijn rust weer terug te hebben.

Het blijkt nog maar eens dat het toch gevoelig ligt bij hem. Er gaan in zijn leven nog momenten zijn waarop hij zich terug dat klein bang jongetje zal voelen. Het aangaan van relaties, mensen vertrouwen, het zal allemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Gelukkig worden we omringd met mensen die het beste met hem voor hebben en kunnen we op hulp rekenen als dat nodig is.

Nu ga ik mijn vriendje nog een boekje voorlezen, ons momentje samen ’s avonds ❤

190. Hoe ik ben veranderd als pleegmama.

Lotte kreeg deze week de opdracht van school om oude foto’s te bekijken. Echt iets voor mij, want ik vind dat dus heerlijk om te doen, samen herinneringen ophalen. Ik denk graag terug aan de periode dat ze nog klein waren. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe blij ik was dat we eindelijk voor een kindje mochten zorgen. Maar ik herinner me ook nog heel goed hoe ik toen was als pleegmoeder en dat is niet dezelfde meer als de pleegmoeder die ik nu, bijna negen jaar later ben.

Tel ik eigenlijk wel mee?

Bang en onzeker was ik… bang om iets verkeerd te doen en onzeker of ik wel mee tel omdat ik niet haar echte mama ben. Alles doen zoals de instanties me voorschreven. Kind en Gezin wist alles over het grootbrengen van een baby, de dienst van pleegzorg en de jeugdrechter wisten alles over mijn rechten, maar vooral ook, plichten als pleegouder. Ik durfde tegen niemand in te gaan, want ik was nu eenmaal geen echte mama en had bovendien niet gestudeerd voor kinderpsychologe. Tja op dat gebied ben ik toch wel veranderd. Ik leerde dat ik me af en toe eens moest laten horen, dat ik best eens tegen iemand in mocht gaan. Allemaal in het belang van de kinderen, maar ook voor mezelf.

Pleegzorg mag eigenlijk geen vervulling zijn van je kinderwens, maar eerlijk is eerlijk: die twee schatjes die hier rondlopen hebben hier wel degelijk een leegte opgevuld. Ik ben ervan overtuigd dat we iets goed doen door Robbe en Lotte een thuis te geven, maar ze geven mij zoveel meer… onvoorwaardelijke liefde, dankbaarheid, plezier, knuffels, kusjes en heel veel rommel 😉 Ik voelde me daarom wel kwetsbaar, ik wist dat ze me veel konden ontnemen.

Luisteren naar de instanties.

De eerste periode was ik vooral bang dat als ik niet naar de instanties luisterde, ze Lotte weer bij ons weg zouden halen. Soms voelde bepaalde dingen niet zo goed aan, maar durfde ik dat niet goed aan te geven. Zo mocht ik bij het bezoek met haar ouders nooit aanwezig blijven. Ze zag hen ongeveer 1x in de maand en kende hen amper. Ik voelde me schuldig om haar daar achter te laten, maar durfde het niet te zeggen. Na een periode zag men dat het voor haar rustiger zou verlopen als ik erbij zou blijven. Fijn dat ze dat zagen, maar had ik het niet beter zelf aangehaald?

Ondertussen ben ik er nog steeds bij tijdens het bezoek. Niet dat ik het nog nodig vind, want nu heeft ze wel een fijne band met haar ouders opgebouwd. Maar het is goed zo, zowel voor Lotte, haar ouders en mezelf. Moest Lotte of haar papa en mama nu aangeven dat ze me er niet meer bij willen hebben, vind ik dat prima hoor.

Aangeven wat juist voelt.

De eerste keer dat ik echt ergens tegen in moest gaan was voor Robbe, ik was toen al zeker 4 jaar pleegmama. Het voelde toen echt niet goed aan om de bezoeken hier thuis te laten doorgaan. Omdat er al veel strijd was geweest tijdens die momenten, wilde ik ons huis echt wel als veilige haven houden voor hem. Met lood in mijn schoenen gaf ik een weerwoord en tot mijn verbazing werd er naar mij geluisterd. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Hij linkt bepaalde plaatsen waar we hebben afgesproken voor een bezoekmoment echt aan vervelende situaties waarin hij zich niet goed voelde, maar hier thuis is hij daar dus nooit mee geconfronteerd geweest.

Wat dacht je van school? Een juf weet vast alles beter, zij heeft er tenslotte voor gestudeerd. Klakkeloos heb ik jaren alles maar voor waar aangenomen. Ik was bang om die mama te zijn die niet wil inzien dat haar kind problemen heeft, en dan was ik niet eens de echte mama! Overigens heb ik nooit gedacht dat Robbe en Lotte doorsnee kinderen waren, maar hun problemen zaten toch net iets anders in elkaar dan men dacht. Als ik erop terugkijk zat ik bij beide heel goed in de buurt met mijn intuïtie.

Na negen jaar…

In die negen jaar als pleegmama ben ik vooral een stuk meer zelfzeker geworden. Ik sloeg al eens met de vuist op tafel en heb gevochten voor hen als een leeuwin voor haar welpjes. Ik zal er alles aan doen om voor hun rechten op te komen en hen te leren hoe ze dat later voor zichzelf mogen doen, op een fatsoenlijke manier uiteraard. In die negen jaar leerde ik ook de mensen die voor de instanties werken beter kennen en zij mij. Ik durf mijn gedacht te zeggen bij de jeugdrechter zonder de angst om mensen te kwetsen. Ik kom daar hooguit één keer per jaar en het is dan dat ik het moment moet pakken om hen te vertellen hoe het echt gaat. Ik wil alles eerlijk kunnen uitspreken, daar heeft iedereen wat aan.

Ja, ik denk met plezier terug aan die eerste onwennige momenten als pleegouder, maar ben toch blij dat ik nu wat steviger in mijn schoenen sta.

 

%d bloggers liken dit: