209. Ze vertrouwen mij voor geen meter.

Nu niet ongerust zijn allemaal, op zich zit het qua vertrouwen wel goed hier en dat vind ik ook heel belangrijk. Maar op sommige gebieden hebben de kinderen echt totaal geen vertrouwen in mij…

Mijn kookkunsten.

Beetje bij beetje zagen Lotte en Robbe het huis opnieuw opgebouwd worden en ze zagen al snel: dit wordt iets om naar uit te kijken! Een ruime badkamer, elk hun eigen slaapkamer en natuurlijk onze mooie keuken. Op de dag dat ik eindelijk de keukenkasten in kon ruimen, zag ik Robbe bedenkelijk voor zich uitstaren.

“Wat is er jongen? Is het een beetje spannend allemaal?” Hij antwoordde niet meteen, maar bleef van mijn fornuis naar het plafond kijken en weer terug naar mij. “Euhm ga jij hier ook koken mama?” Ik lach en vertel hem dat ik blij ben dat ik zo’n mooie keuken heb gekregen, dat ik veel meer plaats heb dan in de garage en dat ik inderdaad van plan ben om veel lekkere dingen klaar te gaan maken.

“Dat gaat niet.” zegt hij vastberaden terwijl hij met zijn wijsvingertje naar het plafond wijst. “Hier hebben we rookmelders hangen he mama en jij laat altijd alles aanbranden.” Bedankt maat! Ik schiet weer in de lach, niet wetende dat ik vijf dagen later de vissticks al pikzwart in mijn pan heb liggen! Toch even onderschat hoe snel dat gaat met zo’n inductievuur en dat het niet slim is om ondertussen ook wat andere dingen te gaan doen… oeps!

Mijn eetgewoonte.

Elke dag breng ik Lotte en Robbe te voet naar school. Ik heb het nodig om die hectische ochtendroutine van mij af te krijgen en ik zie dat het de kinderen ook ontspant. Gaan we zeker volhouden dus!

We komen elke dag een vrolijke opa tegen. Lotte zegt hem al vanaf de eerste keer vriendelijk goeiedag, maar Robbe was toch nog wat verlegen. Ondertussen noemen we hem ‘Robbe zijne maat’ en zegt hij ook altijd goeiemorgen. Afgelopen maandag vroeg de opa aan mij of hij de kindjes een snoepje mocht geven, omdat ze altijd zo vriendelijk gedag zeggen. Helemaal blij met hun doosje Smarties, maar ook tegelijk het besef dat ze geen snoepjes mee naar school mogen nemen… “Zal ik ze bijhouden tot na school dan?” vraag ik. Lotte schudt hevig haar hoofd: “Nee, want dat is chocola en jij eet alle chocola op!” Ook Robbe zag ik zijn doosje iets steviger vasthouden in zijn vuistje.

“Denken jullie nu echt dat ik de snoepjes van mijn kindjes stiekem ga opeten?” Hun antwoord is duidelijk: “Jaaa!” roepen ze in koor. Ik heb hen er echt van moeten overtuigen dat ik het echt niet zou doen. (Ik vind Smarties trouwens lang niet zo lekker als m&m’s 😉 )

Mijn rijvaardigheid.

Als we er met zijn vieren op uit trekken, is Bert altijd degene die achter het stuur zit. Wij zijn het zo gewend en de kids blijkbaar ook… Toen we afgelopen zomer naar de speeltuin gingen en Bert een Duvelke had gedronken, nam ik de autosleutels vast. Niet omdat hij dronken was, maar als één van ons alcohol drinkt, rijdt de ander naar huis, klaar.

“Nee, mama mag niet naar huis rijden! Papa moet rijden!” Ik begin uit te leggen waarom ikzelf achter het stuur kruip in plaats van Bert. Beginnen ze toch wel te janken midden op die parking?! “Mama, jij mag niet rijden! Dan krijgen we een ongeluk, jij rijdt ALTIJD tegen paaltjes aan!”

Eén keer he, één keer! De maaltafel van 2 kunnen ze niet onthouden, dat ze hun boekentassen na school moeten opruimen vergeten ze dagelijks, maar dat ik jaren geleden tegen een paaltje heb gereden DAT onthouden ze!

Ik ben die dag dus met twee doodsbange kinderen en een man die niet meer bij kwam van het lachen naar huis gereden…

Ik doe uiteraard heel erg mijn best om ervoor te zorgen dat Lotte en Robbe een beetje een goed beeld hebben van mij, maar op gebied van koken, snoepen en autorijden is het om zeep.

Gelukkig geef ik de allerbeste knuffels, doe ik met hen de gekste dansjes en kan Bert lang niet zo goed voorlezen als ik 😉

208. We moeten een pauze inlassen…

Een tijdje geleden uitte ik op een maandagmorgen mijn verdriet op mijn Facebookpagina. Robbe ging door een moeilijke periode en zijn woede was enkel en alleen tegen mij gericht. De ergste scheldwoorden werden naar mijn hoofd geslingerd en bovendien deed hij me fysiek pijn. Al wist ik dat ik het niet persoonlijk moest nemen, mijn hart was gebroken die ochtend…

Veel van jullie spraken me bemoedigend toe, dat ik goed bezig was, dat hij zich bij mij durft te uiten en dat dat eigenlijk ook een goed teken is. Ik was me daar zelf ook van bewust, maar het was even moeilijk om het zo te bekijken. Ik ben tenslotte maar een mens en die dag werd het me even teveel.

Ook voor Bert was het moeilijk omdat hij alleen maar kon toekijken hoe Robbe me steeds weer probeerde te raken, terwijl hij tegen hem wel heel lief deed. We hadden allebei door wat er aan de hand was, want hoewel het niet fijn was wat er gebeurde, er werd wel veel duidelijk…

Robbe kon ontploffen over de kleinste dingen en achteraf schreeuwde hij dan: “Ik ben boos omdat Lotte niet met mij wil spelen en omdat mijn mammie mij in de steek heeft gelaten! Ik ben boos omdat ik moe ben en omdat mijn mammie mij in de steek heeft gelaten!” Of hij vroeg eindeloos om negatieve aandacht, waarbij hij het bloed onder mijn nagels haalde. Ik bleef kalm en Bert wisselde mij regelmatig af zodat de situatie niet zou escaleren in een schreeuwpartij. Dat maakte hem nog bozer en dan riep hij naar mij: “Doe mij maar weg! Jij wil ook niet voor mij zorgen!”

Er is bij zijn therapie om zijn trauma te verwerken duidelijk een potje opengetrokken… Na een week kon hij gelukkig de dingen ook rustig verwoorden, verbazend goed zelfs. “Niet wenen mama, want dan moet ik ook wenen. Als ik jouw tranen zie, voel ik dat ik van jou hou en dat wil ik niet voelen.” Bang om van mij te houden… De pleegzorgbegeleidster gaf aan dat het voor hem enorm beangstigend moet zijn om van mij te durven houden, juist omdat ik zo warm ben naar hem toe.

Hij is sinds kort ook weer bang om alleen in slaap te vallen, dus blijven Bert en ik om de beurt op zijn kamertje totdat hij slaapt. We zitten er meestal een kwartiertje en het scheelt enorm in stress voor iedereen dus dat nemen we er maar bij.

Ik kreeg deze week een mailtje van zijn psychologe om hem wat rust te geven met zijn therapie omdat hij er zo heftig op gereageerd heeft. Het doet me deugd dat zij het ook zo aanvoelt en zijn tempo volgt. Het helpt wel dat het nu heel duidelijk is waar zijn trauma’s zitten. Ik heb het ook zo naar hem toe uitgelegd dat hij wat rust krijgt omdat het toch wel wat moeilijk was en het luchtte hem zichtbaar op. Afgelopen week was gelukkig weer een heel goede week.

Ook op school lijkt hij heel goed te zijn vertrokken. Hij zit in een klasje van vijf jongens en hij heeft al meermaals uitgesproken hoe rustig zijn juf is… blijkbaar toch wel belangrijk voor hem. Hij eet heel goed en bij hem wil dat echt zeggen dat hij goed in zijn vel zit daar en wat is hij blij dat hij eindelijk naar dezelfde school mocht als Lotte! We gaan nu elke dag te voet, hoe fijn is dat?!

Ik heb er weer vertrouwen in dat het beter met hem zal gaan in de toekomst, zolang hij maar wat meer stabiliteit heeft. Dat hij een school heeft waar hij kan blijven, dat er geen lockdowns meer komen en dat hij weet waar hij aan toe is.

207. Mijn aandacht verdelen, het blijft moeilijk…

“Ik heb twee kindjes en ik heb aandacht genoeg voor allebei…” een zinnetje dat ik hier geregeld zeg tegen Lotte en Robbe om hen gerust te stellen. Afgelopen week had ik daar echter veel problemen mee. Het blijft een moeilijke oefening om geen van beiden het gevoel te geven dat ze te weinig aandacht krijgen.

Een spannende week.

Robbe telt al vanaf januari af naar zijn lentefeest, 17 mei zou de grote dag daar zijn. Eén van de grootste redenen dat hij er zo naar uitkeek was dat hij geld kon vragen om zelf een Nintendo Switch te kunnen kopen. Ik maakte begin dit jaar al een aftelkalender met afbeeldingen van carnaval, Pasen, vakanties,… en in mei stond daar dus een afbeelding van zijn Nintendo! Jammer genoeg dacht Corona daar anders over.

We beslisten om zijn lentefeest samen te vieren met zijn verjaardag in augustus. Wisten wij veel dat we al zo snel weer beperkt zouden worden in onze sociale contacten! Nog eens uitstellen zag ik niet zitten en daarom kreeg hij gisteren toch zijn feestje, maar dan wat kleiner. En dat gaf spanning… veel spanning! Hij was de hele week niet te genieten en dreef zowel mij als Bert en Lotte tot het uiterste. Op een avond was het zelfs zo erg dat Lotte begon te wenen: “Ik wou gewoon een lieve familie hebben, maar Robbe is de hele tijd boos!”

Mijn hart dat breekt.

Op zulke momenten heb ik het heel moeilijk. Ik wil begrip tonen voor Robbe omdat ik weet waar zijn stress vandaan komt, maar anderzijds heb ik ook echt te doen met Lotte, want voor haar was het ook allesbehalve leuk thuis. Voor haar was het duidelijk: ‘de stouterik krijgt alle aandacht en naar mij kijkt niemand om omdat ik wel lief ben.’ Ze is nu gelukkig wel oud genoeg om haar wat meer over haar broer uit te leggen en hoewel ze normaal begripvol is, was voor haar nu de maat even helemaal vol. Het voelt helemaal niet fijn om te zien dat ik ze niet allebei goed kan laten voelen.

Nintendo onderweg, stress verdwenen.

Als je de prijzen wat in de gaten houdt op bol.com zie je dat de ene dag veel verschil kan maken tegen de andere. Zo zag ik vrijdag dat hij een stuk gezakt was in prijs en daarom besloot ik hem al te bestellen in plaats van hem in de winkel te halen als hij zijn geld bij elkaar gespaard had. Hem uitgelegd dat hij hem dan aan ons terug moest betalen en dat hij hem dan een dag eerder zou hebben. Dat was goed voor hem.

Als bij wonder verdween vanaf toen zijn stress. Bert sprak hem erop aan: “Robbe, ik zie dat jij je wat rustiger voelt. Kan jij vertellen hoe dat komt?” Hij was duidelijk: “Omdat mijn Switch nu echt komt.”

De dag is daar!

Zondag was dan eindelijk zijn feestje. Waar hij normaal vol spanningen zit, onwennig is op zijn eigen feest, was hij gisteren helemaal ontspannen. Ik kan oprecht zeggen dat hij van zijn dag heeft genoten. Ik vertelde aan onze familie dat het toch een moeilijke week was geweest, maar ik was al lang blij dat het opgelost was. Als hij zich kan ontspannen, dan kan ik dat ook. Vandaag nog even ongeduldig moeten wachten op de bezorger van Post nl. (lees: hij zat van 8u tot 10u15 buiten aan de voordeur) maar daarna konden we hem eindelijk aansluiten op zijn Nintendo 😉

Tijd voor balans.

Nu Robbe het ene level na het andere speelt op Mario Odessey (hij keek al een maand lang naar de filmpjes van Dante op Youtube), zag ik kans om Lotte wat extra aandacht te geven. “Wat denk je van een meidennamiddag?” Ja, dat zag ze wel zitten. “Mag ik dan please echte vrouwen make-up shoppen?” vroeg ze me met die stralende blauwe oogjes.

In de auto hebben we nog wat gepraat over de moeilijke week en dat ik begrijp dat het voor haar ook niet altijd makkelijk is om met de buien van Robbe om te gaan. Dat het goed is dat ze me had verteld dat ze er helemaal klaar mee was.

Ze heeft haar blauwe (!) mascara gekozen, wat roze troep voor in haar haartjes en wat bruisballen voor in bad. Iets lekkers gedronken bij de Hema en vooral heel erg genoten van de tijd met mama! Vandaag dus weer twee blije kindjes!

 

206. EMDR: we gaan eraan beginnen…

Robbe gaat regelmatig naar een psychologe, al jaren zelfs. Er wordt gepraat over zijn gevoelens, dat elk gevoel er mag zijn en hoe we die kunnen uiten. Na een moeilijke bui kan hij dan ook perfect uitleggen waarom hij zo deed en wat hij beter had kunnen doen. Erna gaat dat heel goed, maar als hij in het moment zit kan hij niet nadenken zoals hij het zelf uitlegt, “dan ontploft mijn hoofd.” Na jaren twijfelen omdat we bang waren om een potje open te trekken, gaan we nu toch echt starten met de behandeling van zijn opgelopen trauma’s. We gaan beginnen aan EMDR…

Wat is EMDR?

De afkorting staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Voor ons is het allemaal nieuw, dus ik ben geen expert op dit gebied. Bij volwassenen wordt er gewerkt met snelle oogbewegingen in combinatie met het verhaal rond het opgelopen trauma. Dit zorgt ervoor dat het natuurlijk verwerkingsproces in gang wordt gezet.

Voor kinderen is dit nog wat moeilijk en daarom stelde de psychologe voor om met snelle aanrakingen te werken, afwisselend links en rechts. Ze heeft het een beetje aan hem uitgelegd en hij gaf al meteen aan dat hij niet graag aangeraakt wordt. Hij zal daarom met 2 trillende apparaatjes in zijn handen de therapie gaan doen. Hij mocht het al eens proberen en dit zag hij wel zitten.

Wat is mijn taak hierbij?

Ik mocht gaan doen wat ik graag doe: schrijven… Toch was de opdracht deze keer heel moeilijk. Ik moest zijn verhaal schrijven, maar dan heel getailleerd met elk mogelijk gevoel dat Robbe gevoeld zou kunnen hebben. Met alles wat hij daarbij zag of hoorde. Dit betekende dat ik heel eerlijk moest zijn over wat er gebeurd is in zijn korte leventje. Hoewel ik graag open en eerlijk praat over zijn moeizame start, heb ik ook wel de neiging om bepaalde zaken te verbloemen om zijn ouders te sparen. Ik wil niet slecht over hen praten. Dat ik dan nu moest vertellen dat ze bijvoorbeeld heel hard schreeuwden waar hij bij was, zelfs toen hij bij hen op de arm lag, vond ik moeilijk.

Verder was het heel confronterend… Het verhaal gaat nog maar tot zijn eerste levensjaar en de tranen rolden al over mijn wangen. Zijn trauma’s lopen echter nog jaren verder door. Wat heeft hij vaak de controle verloren, wat werd er weinig rekening met hem gehouden en wat hebben ze hem vaak weggehaald uit zijn vertrouwde omgeving. En dan vragen mensen zich af waarom hij niet tegen verrassingen kan, waarom hij wil weten waar hij aan toe is… Hij is al 6 jaar bij ons en toch denkt hij soms dat hij hier ook weg moet.

We zien het zitten.

We hebben al gehoord en gelezen dat deze therapie behoorlijk heftig kan zijn, maar we lezen vooral vaak dat het effect heeft gehad. Ik denk dat we op het juiste moment zitten om eraan te beginnen. Het gaat goed met hem, hij heeft rust en als er reactie komt kunnen we het thuis opvangen nu het nog vakantie is. Bovendien vertrouwt hij zijn psychologe en ik ben ervan overtuigd dat hij ook voelt dat ik vertrouwen heb in haar. Ze heeft laten zien dat ze er voor hem is, zowel tijdens de praktijkuren als erbuiten. Last minute een crisisoverleg de volgende ochtend om 8u op school? Ze was er toch maar elke keer! Dan schoof ik mijn stoel even naar achter als het me te moeilijk werd en nam zij het woord van me over, ik wist immers dat we op één lijn zaten.

Robbe geeft aan dat hij bij Bert op schoot wil zitten terwijl ik zijn verhaal voorlees. Uiteraard wordt daarnaar geluisterd en zo zal het gaan binnenkort. Ik hoop dat we nu ook eens aan de oorzaak kunnen werken en dat hij vooral zelf wat geruster kan zijn…

205. Papa van Lotte: de ster en de maan.

Toen we in december het telefoontje kregen dat de papa van Lotte was overleden, wisten we dat ze het daar moeilijk mee zou hebben. Ze heeft gelukkig samen met haar mama toch op een fijne manier afscheid kunnen nemen van hem. Maar daar kwam ook het zorgzame karakter van Lotte weer naar boven: “Wat nu met mama? Wie zorgt er nu voor haar?”

Onze pleegzorgbegeleidster probeerde haar meteen gerust te stellen door te zeggen dat de ‘grote mensen’ dat wel zouden doen. Ik beaamde dit natuurlijk, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dezelfde bezorgdheid had als die kleine meid op dat moment. We zijn nu een half jaar verder en ik moet zeggen dat haar moeder me op een positieve manier verrast heeft! Ze lijkt wel degelijk heel goed voor zichzelf te kunnen zorgen. (Ik maakte haar in die 9 jaar zelfs nog nooit zo goed mee als nu.)

Door de coronamaatregelen kon het bezoek van april niet doorgaan, maar in de plaats daarvan mochten ze videobellen met elkaar. Omdat dit met haar gsm niet ging, moest ze speciaal naar de dienst van pleegzorg komen om gebruik te maken van hun laptop, maar dat was allemaal geen probleem. Een heel verschil met andere jaren waar bezoekjes regelmatig vergeten werden, dus we duimen uiteraard dat ze dit vol kan houden.

Het belmoment duurde zo’n tien minuutjes en daarin legde ze aan Lotte uit dat ze haar mist en heel graag zou willen knuffelen, maar dat de gezondheid nu even voorop moet staan. Lotte gaf hiervoor al een aantal keer aan dat ze wel eens wou bellen met haar mama, dus voor haar was dit toch ook wel een fijne manier. We hebben daarna meteen aan de pleegzorgbegeleidster gevraagd om een goedkeuring van de jeugdrechter te regelen om dit wat vaker te doen. Die goedkeuring kwam er, dus nu kan ze naast de fysieke bezoekjes ook al eens bellen.

Op die momenten wordt er ook over het gemis van papa gepraat. Niet dramatisch, maar ze geven het beide een plekje. Mama vertelde tijdens het laatste telefoontje dat ze die avond naar de hemel zou kijken en de grootste ster zou papa zijn… “Maar ik heb de maan gekozen… bij mij is papa de maan.” Waarop haar mama zei: “Papa is de ster èn de maan.” Lotte glundert… en ik ook.

Die avond was het bloedheet en het wilde maar niet afkoelen binnen. De kinderen konden hun slaap niet vatten en Bert zei dat hij wat ging rondrijden. “Wij willen ook mee!” klonk het in koor. En dus zaten er even later 2 kinderen in pyjama en 1 Toos BH-loos bij Bert in de auto. Ondertussen begon het al donker te worden.

We praatten wat over de dag en werden regelmatig onderbroken door Robbe die weer één of andere belangrijke levensvraag had. “Ik denk dat Lotte in slaap valt dadelijk, want ze is behoorlijk stil voor haar doen.” Terwijl ik het zeg, kijk ik achterom en pas dan besef ik waarom het zo stil is. Ze staart uit het raam en kijkt op en neer van de maan naar de ster. “Oh meisje, denk je aan je papa?”

“Ja,” zegt ze met traantjes in haar ogen. “Maar ik ben niet alleen verdrietig hoor, want ik denk aan mijn papa, mijn mama denkt ook aan hem en jullie zijn bij mij… dus eigenlijk zijn we allemaal een beetje samen.” Het is even slikken, maar al snel brengt ze me weer aan het lachen: “Hoe cool is dat eigenlijk? Mijn papa is de maan èn de ster!”

204. Plaatjes kijken.

Geen zin in een lang verhaal? Ideaal! Kijk maar mee 😉

“Mag ik mijn gezicht in de spaghetti duwen?”

“Tuurlijk…”105135826_2644959769109125_2475626385552463214_n

 

Ook wij gingen op berenjacht. Hier maakten we een tussenstop aan het huis van Omi en Opa… Toch raar hoor, zo op afstand. 104471968_1195198407494335_5462973935440635327_n

 

Toen de winkels (op de voedingszaken na) dicht moesten, was ik maar wat blij dat de pralinewinkels nog als essentieel gezien werden. Ik bestelde een doosje van mijn favoriete pralines: melkchocolade gevuld met marsepein, mmm!pralines met marsepein

 

Dat neemt niet weg dat ik heeeeel erg mijn best deed om gezond te eten met zijn allen. 104429945_3059569667496999_1064103046516039951_n

 

Tijd genoeg om te knuffelen met de cavia’s…104952273_270891620917846_8703155292010513101_n

 

Lotte vond mij blijkbaar niet altijd even lief 😉 hahaja!tekening

 

Huiswerk van de juf: “Schrijf een brief en stuur hem naar mij op.”104983743_210254610033482_3862039049184384386_n

 

Ook voor Robbe was er huiswerk en met snoepjes leren rekenen gaat natuurlijk veel beter!huiswerk maken

 

Ik vond dat ik wel een nieuwe bol wol had verdiend 😉 En nee, mijn project is niet af…104604470_641850313354440_3301938422982989007_n

 

Dit dekentje voor Robbe raakte nu wel eindelijk klaar.dekentje

 

Papa die elke dag thuis is… wat fijn!104825107_257331482194897_508843042372481722_n

 

In het weekend werd er nog doorgewerkt aan ons huisje…104453560_290637358650484_4189096986714265591_n

 

Robbe heeft plots een angst gekregen voor bruggen. Ik moest deze foto maken om aan papa te bewijzen dat hij op de brug gestaan had.104419803_277849613570351_3779752960993982814_n

 

Waarom ik de spaarpotten van de kinderen geplunderd heb?spaargeld kids

 

Omdat er in het centrum een nieuwe automaat geplaatst werd met chocolade! En die nam geen briefjes van 20 aan 😀 Geen zorgen hoor, ik heb hen terugbetaald 😉104497235_2564951023752655_3454679780436366670_n

 

Er werd ook gewoon Pasen gevierd. Lekker met zijn viertjes: veel chocolade en ’s avonds hebben we gourmet gegeten, was erg gezellig!pasen

 

If Corona had a face…

gekke Lotte

 

Maar we kunnen er ook mooie foto’s van maken hoor…104474060_272333810749638_336728681565888271_n

 

En wat dacht je van dit blondje?Peppa

 

Ik vond het best akelig om te gaan werken af en toe. Mijn collega’s hebben mij en elkaar erdoor geholpen. Als verrassing liet ik deze bezorgen op het werk…suikerhuys

 

Wanneer Lotte moet rijmen op het woord ‘wijf’…104925845_259848825273802_6254190725529733980_n

 

Ze werden verrast met een niet-verjaardagsfeest! Zalige dag gehad met ons viertjes!

 

 

Een gevaar als je bij de bron werkt… Deze AH cookiedough is speciaal voor luie wijven. Op mijn lijf geschreven dus 😉104768851_556680985047903_2391633545859004166_n.jpg

 

Het werd dus weer tijd om ook eens iets gezonds te maken…104477537_301673117536317_1571877892379871382_n

 

En jullie weten allemaal hoe lang ik dat volhoud…. ’t Suikerhuys bleef maar leveren omdat iedereen in zijn kot moest blijven, vooruit dan maar: ook eentje voor onszelf…104745341_257925238632071_3540140208775096945_n

 

Moederdag gevierd…

104739530_2337161343253321_275258209701286209_n

 

Van Omi kregen ze allebei een coronabeertje voor als ze bang of verdrietig waren. De eerste avond moest hij meteen mee gaan slapen.96399511_862938490850241_3134853202936070144_n

 

Het lentefeest kon niet doorgaan, maar zijn fiets heeft hij toch gekregen. We hebben het toch een beetje gevierd en voor Robbe was het wel fijn, die houdt niet zo van die drukte…fiets

 

Het normale leven werd weer een beetje opgestart… Lotte mocht terug naar school en blij dat ze was!blije lotte

 

En ook de kappers gingen weer open. “De kapper zegt altijd ‘broer’ tegen papa en dat is helemaal niet zijn broer?!” Hihi, weten jullie naar wat voor kapper ze gaan?robbe

 

Ik nam mijn oude hobby weer op: sieraden maken. (je kan me volgen op Kraal en Praal op Instagram)104475875_265670627836885_5869774077325669057_n

 

Ik leerde Lotte hoe ze een Latte macchiato moest maken… erg handig!104993584_2840865966147741_2892716736753461975_n

Zoals jullie zien, we hebben nog best wel kunnen genieten van deze tijd!

 

 

 

 

203. Corona-break.

Drie maanden geen blog geschreven… van een writer’s block gesproken! Hier en daar verscheen er wel eens een foto van de kinderen op mijn Facebookpagina, maar echt schrijven kwam er niet van. Er werd misschien al veel te veel over verteld maar ook ik kan er niet omheen: corona… Eenmalig wil ik toch even op papier zetten hoe wij de afgelopen drie maanden beleefd hebben.

Het werk.

Het werk zag er voor Bert en mij helemaal anders uit. Bert tekent hout-skeletbouw woningen uit en doet dit nu al vanaf maart van thuis uit. Als ik ga werken, zit hij aan zijn pc terwijl de kinderen elkaar de kop inslaan… Dat jarenlange negeren van hun slechte gedrag heeft nu dan toch eindelijk nut 😉 Grapje hoor, ik zie nu voor het eerst dat hij ontzettend veel geduld heeft met hen. Hij blijft de rust zelve en dat ben ik niet altijd gewend van hem. Voor Lotte en Robbe zal het weer een hele aanpassing zijn als hij weer op het werk aanwezig moet zijn denk ik.

Ik heb mij de eerste weken van de crisis vooral bezig gehouden met één van de belangrijkste taken ooit! De bevoorrading van het wc papier… Nu lach ik ermee, maar ik was behoorlijk bang toen iedereen kwam hamsteren en ik wanhopig een poging deed om kuchende klanten op afstand te houden. Gelukkig werd er ingegrepen en werd het maximum aantal klanten beperkt. Bovendien mocht ik voortaan om 5u ’s morgens beginnen om samen met mijn collega’s de lege winkel weer te vullen, zodat we zo min mogelijk contact hadden met klanten. Sorry aan mijn maatjes op het werk voor mijn panisch gedrag af en toe 😉

De kinderen.

Voor Lotte was het vanaf het eerste moment al een teleurstelling dat ze niet meer naar school mocht gaan. Ze miste haar vriendjes en haar juf heel erg. Wij vonden het bovendien best jammer dat ze eindelijk een grote sprong had gemaakt qua leerstof. Dat hebben we ondertussen wel naast ons neergelegd, we beseffen achteraf dat het sociaal contact voor haar veel belangrijker was. Ze gaat sinds een paar weken weer naar school, 4 halve dagen. Zo geeft de school aan alle kinderen de kans om terug te komen, heel fijn! Die beslissing kwam net op tijd, want ik zag onze altijd zo vrolijke meid met de dag somberder worden.

Voor Robbe was het één grote opluchting… Hoewel het goed ging op zijn nieuwe school, voelde hij er zich nog niet helemaal thuis. Voor mij scheelde het een hoop ritten op en neer tussen het werk en de twee scholen, ook lekker rustig! We waren bang dat het moeilijk zou gaan met hem, maar hij deed het super goed thuis. We zijn in deze periode ook gestopt met zijn medicatie die hij nam voor zijn gedragsproblemen.

Het was natuurlijk wel even pittig toen zijn zus wel naar school mocht gaan en hij niet. Hij is nog geen enkele dag naar zijn klasje mogen gaan, het was daar niet haalbaar… Komende maandag mag hij zijn schooljaar af gaan sluiten, dan gaat hij een halve dag naar school om afscheid te nemen van zijn lieve meester. Niet van zijn klasgenootjes, want ik heb al vernomen dat hij de enige is die er zal zijn. Ik hoop dat hij het goed af kan sluiten.  luid verlangen, blog van een pleegmama. Robbe en Lotte                                                                                                                                                    Ondertussen wandelt hij geregeld mee naar de school van Lotte, die vanaf september ook eindelijk zijn school zal worden! Binnenkort mag hij ook daar eens een kijkje gaan nemen.

Ons huis.

Wij hebben die lockdown met zijn vieren in onze garage doorgebracht omdat de verbouwingswerken aan ons huis nog niet zijn afgewerkt. Geloof mij, ik was blij dat we geluk hadden met het mooie weer, zodat de kinderen zich af en toe buiten op de trampoline konden uitkuren. Opa is ook drie maanden niet hier geweest dus aan de buitenkant van het huis is niets meer gebeurd… zo jammer want het was bijna klaar! Gelukkig is hij ondertussen weer bezig en zijn er op dit moment nog maar een paar rijen stenen te gaan. Binnenkort dus wel een foto van het resultaat.

Bert heeft binnen wel verder gewerkt, maar dat kon alleen na zijn werkuren en in het weekend natuurlijk. De bovenste verdieping is klaar en ook de badkamer heeft nog maar een beetje afwerking nodig.

Leuke dingen.

Ik heb echt mijn best gedaan om vooral ook leuke dingen te doen met ons viertjes. De volgende keer zal ik daar de foto’s van op mijn blog zetten. Vooral plaatjes kijken en weinig lezen, dat is ook wel eens fijn 😉

202. Privé les voor Robbe.

Robbe gaat sinds januari naar het bijzonder onderwijs. De grote klas, verandering van juf en daarbij het snelle tempo van het eerste leerjaar werden hem te veel. Zijn directrice vroeg hem eens wat hij zou toveren als hij dat kon… “Minder kindjes”, was zijn kort maar duidelijk antwoord. Hij zei dat hij maar twee kindjes mee zou willen nemen in zijn ideale klas. We wisten dat hij baat zou hebben bij een kleinere groep, maar bij dit aantal moesten de directrice en ik allebei een beetje lachen. Maar wat blijkt? Het is wel uitgekomen… onze tovenaar zit in een klasje van 3.

Toch is dit niet altijd ideaal. Eén van die kindjes ligt hem niet zo. Er is een leeftijdsverschil van 4 jaar en dat zorgt soms voor moeilijke situaties. Maar in zo’n kleine groep is het dus bijna niet te doen om niet met elkaar om te gaan.

Wat wel heel fijn is, is dat er meer dan voldoende aandacht is voor ieder kind. Ze volgen elk hun eigen traject en Robbe volgt dan ook zijn eigen dagschema. Dat helpt hem heel goed qua voorspelbaarheid. Zo goed zelfs, dat ik voor hem ook zo’n schema moest maken tijdens de carnavalsvakantie.

Een andere grote verandering is dat hij nu een meester heeft in plaats van een juf… Ik sta ervan te kijken hoe snel hij een band heeft gekregen met Robbe! Ik denk dat dat onder andere komt omdat er zoveel tijd en aandacht per kind mogelijk is, maar ook omdat ik merk dat de leerkracht zich echt openstelt voor hem. Als hij af en toe verslag komt uitbrengen over het verloop van zijn dag, zie ik Robbe regelmatig knuffelend rond zijn been hangen… zeldzaam!

Hij durft er zijn emoties te tonen, huilt als hij verdrietig is en laat zich goed troosten. Gisteren en vandaag zat hij alleen in de klas, omdat zijn klasgenootjes allebei ziek waren. Je zou denken dat dat niet zo fijn is, maar Robbe heeft er duidelijk van genoten!

Ik denk dat hij zo’n band durft op te bouwen omdat hij tot nu toe vooral door vrouwen ‘in de steek werd gelaten’. Misschien een rare theorie van mij, maar ik ben ervan overtuigd dat hij zich bij mannen veiliger voelt…

Het gaat dus goed op school. Ik heb hem verteld dat hij daar mag blijven als hij dat graag zou willen, maar tot nu toe krijg ik steeds dezelfde reactie: “Ik wil bij mijn zus op school!” Gelukkig kreeg ik vorige week telefoon dat ik hem definitief kon komen inschrijven voor september. Dan kunnen ze dus eindelijk samen naar dezelfde school gaan.

Morgen heeft hij een dagje vrij… Dan heeft hij mij morgen voormiddag ook voor hem alleen 😉

201. Elke dag een beetje beter.

Vorige week startte Robbe op zijn nieuwe school. Hij hield zich groot, maar ik zag weer dat onzeker manneke naast mij lopen. Opnieuw zal hij mensen moeten leren toelaten die hij niet kent en dat is al zo moeilijk voor hem. Hij heeft het allemaal flink ondergaan en daar ben ik uiteraard heel trots op. Maar ik vond het wel belangrijk dat hij ook eerlijk durfde te vertellen wat hij er echt van vond…

Als ik hem vraag wat hij van zijn schooldag vond antwoordt hij meestal met “goed”. Gelukkig vond ik een goede truc om er wat meer uit te krijgen 😉 “Robbe, haal George (de cavia) maar eens uit zijn kooitje en vertel hem maar eens over jouw dagje.” Hij nam zijn vriendje mee op schoot en begon inderdaad te vertellen…

“Ik was op een nieuwe school geweest en ik was een beetje bang. Er zijn kindjes die veel boos zijn en ook wel eens verdrietig en dat vind ik niet fijn.” Ik besloot hem even te laten doen. ’s Avonds ging hij vrij goed naar bed, maar dan hoorden we een kwartier later een zacht gesnik. Toen ik bij hem ging kijken, zag ik dat zijn kussen nat was van de traantjes. “Ik zie dat je erg verdrietig bent, zullen we even in mama’s bed gaan liggen om een beetje te praten vriend?”

“Kan je vertellen waarom je verdrietig bent?” Vervolgens kwam alles eruit… “Ik mis mijn vriendjes van mijn andere school… en ook mijn juf. Ik ken helemaal niemand en op de speelplaats weet ik niet waar de kindjes uit mijn klas zijn. Ik heb weer geweend, geweend zonder tranen, maar wel in mijn hoofd.” Ik vertel hem over de keren dat ik zelf ben moeten veranderen van school. “Toen voelde ik mij ook echt verdrietig hoor, dat is heel normaal. Ik dacht toen dat ik helemaal alleen was, net zoals jij dat voelt. Maar weet je wat? Dat zal elke dag een beetje beter worden, dat beloof ik.”

Ik geef hem een dikke knuffel en zeg hem dat het heel knap is van hem dat hij zo goed uit kan leggen waarom hij verdrietig was. Jammer genoeg heeft hij de hele week geweend als hij in zijn bed lag, en telkens ben ik bij hem gaan liggen om over zijn verdriet te praten. Gelukkig merkte ik ook dat er steeds meer positieve verhalen naar voor kwamen. Hij verzamelde al ontzettend veel beloningskaartjes en ik zag zijn zelfvertrouwen groeien.

Afgelopen maandag was de eerste dag dat hij niet meer verdrietig was om naar school te gaan en ook toen ik hem van school ging halen leek hij al wat enthousiast. “Ik heb tegen de juf verteld dat ik een cavia heb. Eerst was het een geheim en wou ik het niet vertellen, maar vandaag mocht ze het weten en ik denk dat ik het morgen tegen mijn meester ga vertellen.” Ook gisteren ging het vlot. Ik zie hem wel heel onzeker en alleen op de speelplaats staan wachten op het belsignaal, maar verder lijkt het goed te gaan.

Ik stopte hem gisteravond onder en omdat hij niet verdrietig leek, ging ik niet meer bij hem liggen om met hem te praten. Toch stond hij na vijf minuten op de trap… “Mama, kom jij ook bij mij liggen als ik geen verdriet heb? Als ik fijne dingen wil vertellen?” Oeps! dat had ik zelf ook kunnen bedenken natuurlijk… Het zal voortaan bij ons avondritueel horen: even rustig met zijn tweetjes op bed zijn dag doornemen. Hij vertelde dat hij trots is omdat hij al een vriendenboekje mocht invullen en hoe lief zijn meester is. Dat hij het nog moeilijk vond in de eetzaal, maar dat hij het fijn vond in de klas. “Bij mijn bankje hangt mijn dagplanning, zodat ik weet wat ik moet doen. Mama, je had gelijk… het wordt elke dag een beetje beter.”

Heerlijk als ik gelijk krijg 😉

200. “Ik moest wel he…”

Robbe maakte gisteren zijn eerste dag op zijn nieuwe school. Ik moet zeggen dat we een heel ontspannen kerstvakantie hebben gehad. Het bracht ons de rust die we echt wel nodig hadden na die heftige periode…

Maandagochtend. Robbe heeft een slecht humeur. Hoewel we zondagavond uitgebreid zijn kleren hebben uitgekozen en zelfs even hebben aangetrokken om te zien of alles goed zit, blijkt de trui deze ochtend toch een probleem. Hij komt niet tot ontbijten en kan niet zeggen wat hij op zijn boterham wil voor de lunch op school. Uiteraard is het niet zomaar een slecht humeur… Hij heeft stress.

Hoe zou ik zelf zijn? Iedereen heeft het moeilijk met nieuwe, onbekende dingen. Omdat Robbe op maandag een uur later begint, beslis ik om eerst Lotte klaar te krijgen voor haar schooldag. Als we haar naar school hebben gebracht, kan ik de tijd nemen om beter om te gaan met ons stressmannetje.

Hij geeft aan dat hij een ander t-shirt onder zijn trui aan wil en ik ga er verder geen strijd om maken en laat hem zelf maar kiezen. Daarna rijden we op het gemak naar zijn nieuwe school. Daar gaat zijn knop om: geen stress laten zien en netjes antwoorden dat hij het wel ziet zitten. Ik weet wel beter…

Ik twijfel er niet aan dat zijn gedrag goed gaat zijn de komende periode. Omdat hij er niet op zijn gemak is zal hij zich inhouden, zich gedragen zoals van hem verwacht wordt. (Thuis zal het er wel uit komen en dat nemen we maar voor lief, want dan komt het er tenminste uit)

Na school komt zijn juf hem tot bij mij brengen en vertelt dat de eerste dag goed is verlopen. Hij krijgt momenteel les van een juf en een meester. “Hoe ging het jongen?” Vraag ik hem. “Goed, ik heb al veel kaartjes verdiend… Ik weet niet hoeveel, maar ik kan daar een beloning voor krijgen.”

“Wat fijn! Heb je je meester ook al gezien vandaag?” Hij kijkt me aan en ik zie een kleine glimlach: “Die heeft een sjakos (handtas)” 😊

Ik vertel hem dat ik fier ben op hem omdat hij het toch maar weer gedaan heeft vandaag. Zijn antwoord: “Ik moest wel he…”

Hij heeft gelijk natuurlijk. Al heeft hij dit nodig, voor hem is het geen keuze, hij was liever bij zijn vriendjes gebleven. Wel fijn dat hij zo eerlijk is en alles zo mooi kan benoemen.

Deze morgen al veel minder stress. Zijn sokken moesten wel drie keer opnieuw aan want die zaten echt niet goed 😉 Ik vraag hoe hij zich voelt en hij geeft aan dat hij niet meer zo bang is omdat hij nu weet hoe alles en iedereen eruit ziet. Hij stapt flink de schoolpoort binnen en ik laat hem met een gerust hart achter.

Deze namiddag vertelde hij dat hij bijna moest wenen op school. “Ik moest wenen in mijn hoofd en in mijn ogen was al een klein beetje water. Ik miste jou, daarom heb aan mijn handen geroken, want die heb ik gewassen met jouw kokoszeep.”

Daarna kwamen de verhalen over zijn eerste turnles waarbij ze heel leuke spelletjes hadden gespeeld en dat hij al twee vriendjes had. Hij had al goed gewerkt en weer veel kaartjes verdiend. We zijn vertrokken, het begin is gemaakt.

Is alles koek en ei? Nog niet. En dat mag ook. Het zou niet oprecht zijn als hij constant deed alsof het allemaal ok is om hem weer uit zijn vertrouwde omgeving te plukken. Ik ben heel trots op hoe hij alles zo eerlijk verwoordt. Het zal elke dag een beetje beter gaan en hopelijk voel je je snel wat meer op je gemak he lieverd ❤

 

%d bloggers liken dit: