197. “Vandaag is mijn echte mama jarig!”

Dinsdagnamiddag na school. We stappen een tof sieradenwinkeltje binnen hier in het dorp. Trots gaat Lotte naar de toonbank. “Hebben jullie armbandjes met ‘liefste mama’? Want mijn mama is morgen jarig.” Het is de allereerste keer in negen jaar dat het bezoekmoment samen valt met de verjaardag van haar mama. Nu haar papa is overleden vond ze het extra fijn om die dag naar mama te kunnen gaan, want ze maakte zich toch wel zorgen dat die haar verjaardag moest vieren zonder papa.

Met zorg kiest ze een armbandje uit. Roze, want ze denkt dat dat haar lievelingskleur zal zijn. De verkoopster zou er voor haar een bedeltje met ‘de liefste mama’ aanhangen. “Welke kleur mag het bedeltje zijn? Zilver of rosé?” Lotte kiest overtuigd voor rosé, maar volgens mij alleen omdat haar dat bekend in de oren klinkt omdat ik dat al eens bestel bij mijn eten 😉

Ondertussen kijk in nog wat in de winkel rond en vind ik hetzelfde armbandje in een kindermaatje. “Kijk eens Lotte, dan krijg jij deze. Dan hebben jij en je mama dezelfde.” Ook Robbe koos een stoere uit, want jongens mogen ook een armband…

Deze namiddag zat ze gespannen in de auto. We zijn onderweg naar de dienst van pleegzorg waar het begeleid bezoek zal doorgaan. Het blijft altijd even afwachten of mama er is, maar ik moet zeggen dat het de laatste tijd goed meevalt gelukkig. In de lift naar boven staat ze te wiebelen. “Ik denk dat mama heel blij gaat zijn met het armbandje.”

Lotte blijkt echter niet de enige met een cadeautje. Haar mama zit op haar te wachten met een grote knuffelbeer. Ze is zo verrast dat ze even vergeet dat ze zelf ook iets bij heeft om cadeau te geven. Als ik haar eraan herinner, geeft ze haar mama een dikke knuffel en drie kussen op de wang. “Ik heb iets voor jou, voor jouw verjaardag. Zo kan je altijd aan mij denken en ik aan jou,” vertelt ze trots.

Haar mama glundert van oor tot oor. Ze doet hem meteen aan en zegt dat het haar lievelingskleur is. Ons zonnetje schittert als nooit tevoren natuurlijk. Haar moeder gaf aan dat het bezoekje van vandaag haar wat afleiding gaf omdat het gemis om papa uiteraard heel groot was. Ze was blij dat ze haar verjaardag met Lotte had kunnen vieren.

Toen we twee weken geleden afscheid namen van de papa van Lotte gaf ze aan dat ze graag wat as wou bewaren. Ze koos daarvoor een zilveren roosje, het bloemetje kan opengedraaid worden en daarin zit de as bewaard. We konden het zelf niet ophalen na de crematie, maar haar mama was het gaan afhalen voor ons. In het nieuwe huis zal het een mooi plekje krijgen op haar kamer.

80667550_468044390582113_2044456363345575936_n

De lieve schat doet het zo goed, ze rouwt op zo’n mooie manier. Letterlijk met een lach en een traan. Ondertussen weer veel meer lachen en bijna geen tranen meer. Soms nog momentjes dat ze aan haar papa denkt, maar dat spreekt ze gelukkig ook altijd uit. De ene keer komen er vragen, de andere keer wil ze gewoon een knuffel. Maar verder is het de vrolijke gekke meid zoals we haar kennen. ❤

 

“Papa, ik ga je missen.”

Voor het eerst in lange tijd heb ik nog eens de behoefte om van mij af te schrijven. De reden waarom is niet leuk, maar het leven is niet altijd leuk…

Twee weken geleden kregen we van onze pleegzorgbegeleidster een telefoontje omdat de papa van Lotte in het ziekenhuis lag en in een kunstmatige coma werd gehouden. Haar mama besliste dat ze de kinderen niet naar het ziekenhuis wilde laten komen zolang het zo slecht ging met papa. Enkele dagen later kregen we al bericht dat het met kleine stapjes toch wel een beetje beter ging.

We beslisten om Lotte niet in te lichten voordat we zelf meer duidelijkheid hadden. Ze zou zich anders teveel zorgen maken. Spijtig genoeg kregen we gisteren toch onverwacht het nieuws dat haar papa was overleden…

Ons zonnetje, onze vrolijke meid, ze was in een grappige bui toen ze gisteren uit school kwam. Bij de gedachte dat ik haar het slechte nieuws moest brengen, brak mijn hart. Wat zou ze verdrietig zijn. Al zag ze hem maar 3x per jaar, wat vindt ze haar ‘echte familie’ ontzettend belangrijk! Ze keek al uit naar het bezoek later deze maand…

Ik wachtte tot Bert thuis kwam. We zijn met zijn viertjes bij elkaar gaan zitten met de boodschap dat we slecht nieuws hadden en meteen daarna ook duidelijk verteld wat er aan de hand was. Daar zat mijn zonnetje snikkend op mijn schoot. “Sorry meisje, ik wou echt dat het niet zo was,” weende ik met haar mee.

Al snel kwamen de vragen. Van “hoe kwam dat?” tot “welke kleren heeft hij nu aan?” We hebben rustig overal antwoord op gegeven. Al snel kwamen ook de zorgen om haar mama, want mama is bijna jarig en dan heeft ze papa er niet meer bij. Dat is echt weer dat zorgzame van Lotte. We zijn blij dat ze zich zo goed kan uiten, zowel in haar verdriet als in haar zorgen…

Vandaag in de namiddag… We zijn onderweg naar haar geboorteplaats. De weg deed me denken aan al die keren dat ik nog met jou naar je papa en mama reed toen je nog een baby was. Nu ben je een mooie, grote meid van 9 jaar die achter mij zit. Ik hou in mijn spiegel in de gaten hoe het met je gaat. Je bent rustig, niet in je normale doen dus. Je staart naar buiten en vraagt af en toe hoe lang we nog moeten rijden.

“Ik vind het een beetje spannend om naar papa te gaan, want ik heb nog nooit iemand gezien die dood is.” Ik vertel je dat ik dat ook nog altijd spannend vind. Gisteravond toen we je het slechte nieuws vertelden, aarzelde je geen seconde toen we vroegen of je hem nog wou zien. Je wou afscheid nemen en bovendien wou je je mama een knuffel geven. Je pleegzorgbegeleidster heeft alles voor je geregeld en je wou haar er ook graag bij hebben. Samen rustig afscheid nemen, dat gaan we doen.

Wat stap je flink naast je mama mee door de grote ruimtes onderweg naar je papa. Wat gaf je haar een lieve knuffel en wat hield ze zich ook groot voor jou. Ze kan je niet grootbrengen, maar wat wist ze vandaag goed wat jij nodig had… Ze gaf antwoord op al je vragen en samen pakten jullie papa’s hand vast. Je mooie tekening en je zelf uitgekozen bloemetjes hebben hun plaatsje gekregen op zijn kist. Op de tekening schreef je ‘papa, ik zal je missen’.

Lieve Lotte, wat maakte je me vandaag weer trots. Trots omdat je je verdriet durft te laten zien, maar ook omdat je je even later weer herpakt en de deugniet uithangt met je broer. Omdat je grapjes maakt en even daarna weer op mijn schoot komt zitten voor een extra knuffel. Lieve Lotte wat doe je dat toch goed ❤

 

195. Lotte 9 jaar… Whatever!

Vandaag werd Lotte al 9 jaar… ongelooflijk hoe snel het gaat. Negen jaar geleden wisten we niet eens van haar bestaan. Als verrassing werd ze geboren, maar het was in het ziekenhuis al snel duidelijk dat ze een oplossing moesten gaan zoeken voor haar omdat ze niet bij haar ouders zou kunnen wonen. Wijzelf waren die periode met hele andere dingen bezig. Bert verloor zijn bomma en daar zijn we heel verdrietig om geweest. Wat wij toen niet wisten was dat de hemel een ster rijker zou zijn en de aarde er op dat moment een heus zonnetje bij kreeg. Want dat is ze echt: ons zonnetje in huis.

Vrijdag kwam ze stralend met haar verjaardagskroon de schoolpoort uitgelopen. “Ik mocht van de juf kiezen of we vandaag mijn verjaardag vierden of volgende week dinsdag… en ik koos voor vandaag!” Wat een verrassing 😉 Uiteraard kies jij ervoor om niet langer te wachten dan nodig is. Haar klasgenootjes mochten met stickers haar kroon versieren, ze zongen voor haar, maakten met de juf een mooie kaart en uit de kast van de juf werden wafels tevoorschijn gehaald. Geen traktatiestress voor mij en alle kinderen trakteren evenveel, super!

Ook thuis hebben we het deze keer wat anders aangepakt. Ze verjaart op een feestdag, dus iedereen is altijd vrij van school en werk hier. We vieren het normaal dan ook altijd op de dag zelf, maar deze keer niet. Robbe heeft wat stress op school en daarom vierden we de verjaardag van Lotte al op zondag zodat we vandaag allemaal nog een extra dagje hadden om te kunnen ontstressen 😉

Lotte die al bijna negen werd, we begonnen het te merken afgelopen dagen. Haar ogen rolden regelmatig haar oogkas uit en dat werd al eens gevolgd door een “whatever!” en een “duh!”. Als ik haar dan eens een blik terug gaf dan zei ze: “Wat?! Zo praten tieners hoor en ik ben al bijna een tiener…” Ik heb geprobeerd mijn lach in te houden, maar het was te moeilijk hihi. Ze denkt dat ze al heel wat is, maar stiekem speelt ze nog heerlijk met haar poppen en knutselt ze erop los. Waar Robbe met zijn verjaardag vooral geld vroeg, wou Lotte toch ook nog graag cadeautjes hebben 😉

Vandaag heeft ze lekker de hele namiddag met haar nieuwe speelgoed gespeeld en ook Robbe heeft een rustig dagje gehad. Ik denk dat we er goed aan gedaan hebben om het feestje een dagje te vervroegen. Hij ligt al lekker te slapen en Lotte gaat er ook op tijd in vandaag. Ik sta vandaag vooral stil bij het feit dat ik mij al negen jaar over haar mag ontfermen, want echt, dat is een hele eer en zalig om te mogen doen. Fijne verjaardag lieve meid!

194. Het geheim van de sint vertellen of zelf laten ontdekken?

Halloween is weer achter de rug en we hebben samen genoten van een fijne herfstvakantie. Lotte telt af naar haar verjaardag, maar ook Sinterklaas is hier weer het onderwerp van de dag. Vorig jaar hield ik er al rekening mee dat het de laatste keer zou zijn dat ze er allebei nog in geloven. Lotte wordt bijna 9 jaar, maar is nog een hevige ‘believer’. Wat doe ik daar nu mee? Wanneer zijn ze te oud om nog in de goedheiligman te geloven?

“Robbe, wist je dat de kerstman niet bestaat? Dat doen de mama’s en papa’s, die leggen de cadeautjes onder de kerstboom.” Terwijl ik het eten klaar maak hoor ik Lotte uitgebreid tegen haar kleine broer vertellen dat alle kindjes in Amerika voor de gek worden gehouden door hun vaders en moeders. “Dom van die kindjes hè? hahaha!” Samen lachen ze om die domme Amerikaanse kinderen.

Even later neem ik haar apart… “En Sinterklaas dan?” vraag ik haar. “Ja mama, die is echt natuurlijk! Duh!” Ze begint een hele uitleg dat de Sinterklazen in de winkels verkleed zijn, maar dat er één echte Sinterklaas is. Het is duidelijk dat ze dus ook dit jaar nog vol verwachting uitkijkt naar de sint.

En waar ik dacht dat Lotte kritische vragen zou beginnen te stellen, komt niet zij, maar Robbe naar me toe. “Hoe komt het dat die witte jurk van Sinterklaas nooit vies wordt? Gaat hij nooit mee met de zwarte Pieten dan? En hoe komt het dat hij veel ouder wordt dan ons, eigenlijk kan dat toch niet?” Ik hou er al maar rekening mee dat kleine broer binnenkort haarfijn aan zijn grote zus zal uitleggen hoe de vork in de steel zit 😉

Maar wat als dat niet zo is? Moet ik het haar dan vertellen of moet ik haar er zelf achter laten komen? We zullen alleszins eerst genieten van het feit dat ze dit jaar allebei nog heeeel braaf zijn de komende periode. (Alhoewel de stress er rond ook killing kan zijn!)

Hoe oud waren ze bij jullie toen ze het geheim van de sint ontdekten?

193. Lotte in de spotlight.

Lotte staat maar al te graag in de belangstelling. Als je haar vraagt wat ze later wil worden, antwoordt ze vol overtuiging: “Beroemd!” Gisteren zaten we met haar voor opnames bij Studio100. Voor haar een droom die uitkwam want ze mocht mee doen aan een televisieprogramma van K3, haar grote idolen.

Oproep op Facebook.

Ik las op Facebook een oproep dat ze kinderen tussen 7 en 10 jaar oud zochten om mee te doen aan het programma. Ik las het hardop voor aan Bert, maar zei er meteen bij: “Oh nee, dat is zo’n gedoe dat inschrijven, dan moeten we echt een filmpje doorsturen waarop ze zichzelf voorstelt.”

“Ja, een filmpje!” en ze vloog direct de trap op naar boven. Twee minuten later had ze haar K3 jurkje al aan… “Mama, pak je gsm! Ik wil mij verstellen en een liedje zingen.” “Voorstellen, Lotte, je wil jezelf voorstellen.” Over het liedje bestaat geen twijfel: ‘Liefde is overal.’ Vol overgave en een gezichtje vol emotie zingt ze het liedje mee. We sturen het op en wachten af.

Het verlossend mailtje.

Een paar weken later krijg ik het mailtje dat ze effectief geselecteerd is om mee te doen. Er moeten nog wat papieren in orde gemaakt worden in verband met kinderarbeid en de directrice van haar school moet akkoord gaan met de opnames tijdens de schooluren. Op het secretariaat zijn ze meteen enthousiast en de volgende dag krijg ik al een telefoontje met de boodschap dat de directie haar handtekening zal zetten. Op naar 23 oktober dus!

Begin oktober hebben we haar nog verrast met een uitstapje naar Eindhoven, om hun show te gaan bekijken. Ze geloofde tot de laatste minuut dat ze met haar K3 jurkje aan mocht gaan winkelen met ons, dus de verrassing was groot toen we stopten aan het Beursgebouw 😉

Ze zong en danste enthousiast mee en toen de andere kindjes na afloop probeerden om een glimp van het drietal op te vangen, haalde Lotte haar schouders op… “Ik zie ze over twee weken toch al.” hihi!

Een lange, maar leuke dag!

We moesten om half 2 in de studio zijn en na een lange autorit met de bijbehorende files kwamen we net op tijd aan.

75072691_2552713954964460_7153523642171654144_n

Er bleek echter een hoop vertraging te zijn opgelopen en uiteindelijk was het 15u45 toen ze eindelijk naar binnen mocht. Gelukkig heeft ze zich kunnen bezighouden met mijn gsm en haar K3 stripverhaal en zag ze Klaasje en Hanne in de kantine al voorbij komen. Bij het leven van een artiest hoort nu eenmaal ook wachten hè, veel wachten…

73475157_2951742051519985_4821311780028416000_n

Ze is in totaal twee uur weggeweest voor de opnames zelf en eenmaal terug was ze helemaal bezweet en waren haar wangetjes goed rood gekleurd. Ze hadden met 15 kindjes moeten zingen en dansen bij DJ Guus. Ze hadden het goed gedaan en nog belangrijker: ze vond het geweldig! “Mama, het was de mooiste dag van mijn leven!” (alweer, want dat zegt ze regelmatig 😉 )

Ze kreeg nog een leuke goodiebag met K3 spulletjes en speelgoed, dus moe maar voldaan konden we weer terug naar huis. Voor ons was het een lange dag, maar als we zien hoe blij onze meid ervan werd, is het dat zeker waard geweest. Het zal een herinnering voor het leven zijn en als het op televisie komt, kunnen wij er ook van mee genieten. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ze het gedaan heeft. We moeten nog geduld hebben tot het voorjaar van 2020. Maar goed dat ik zo’n geduldig persoon ben hahaha!

’s Avonds om half 9 kwamen we weer thuis. “Nu ben ik beroemd hè mama? Ik denk dat Klaasje nu fan is van mij 🙂 Als ze het lief vraagt krijgt ze mijn handtekening wel eens.”

192. Een interessante week voor de boeg.

Lotte en Robbe moeten nog één weekje naar school en dan begint hun herfstvakantie. Ze zijn er allebei op hun eigen manier erg aan toe: Lotte wil vooral in bed blijven liggen ’s morgens en Robbe is moe van het hele schoolgebeuren. De overstap naar het eerste leerjaar blijkt toch veel van hem te vragen.

Stilzitten op school.

In mijn vorig bericht vertelde ik over de moeilijke week die hij thuis had, maar blijkbaar ging het op school ook niet zonder slag of stoot. De moeilijkheden met zijn echte mama spelen hem duidelijk nog parten, maar daarnaast is de aanpassing van het ‘leren’ en moeten stilzitten ook niet simpel voor hem. (zoals voor veel kinderen)

Ik merk dat hij, wanneer hij thuiskomt, echt de behoefte heeft om zich eens goed uit te kuren. Op school is het vaak stilzitten en daarmee is het contrast met de derde kleuterklas best groot. Hij houdt zich op school toch wat in en hier moet alles er even uit 😉 Maar afgelopen week gaf de juf wel aan dat hij het moeilijk heeft qua gedrag. Fijn dat ze hierbij laat weten dat het hun taak is om hem beter in zijn vel te laten voelen en dat ze mij bij haar aanpak betrekt.

Allemaal rond de tafel.

Morgen staat er een overleg gepland met alle betrokken partijen: psychologe, juf, zorgjuf, ondersteuningsjuf, CLB, pleegzorg en ik. Het is een opstartgesprek voor dit schooljaar waarin we bespreken hoe het loopt en waar het eventueel vastloopt. Twee weken geleden dacht ik: “Waar moeten we het daar in hemelsnaam over hebben?” Maar nu kunnen we toch een paar dingen beter op elkaar afstemmen, zien hoe we alles gaan aanpakken. Ik zie er niet meer zo tegenop zoals de eerste jaren, we zijn er allemaal om Robbe de nodige hulp te bieden.

Overigens denk ik dat het vooral even aanpassen is aan alles dat nieuw is: de juf, het leren, de speelplaats,… noem maar op. Ik maak me nog niet teveel zorgen.

Grote dag voor Lotte.

Woensdag ben ik jarig, maar toch zal het daar niet om draaien die dag. Lotte gaat iets heel spannends meemaken en zal zich die dag heel belangrijk vinden. Ik hou jullie nog even in spanning, maar schrijf daarna uiteraard een uitgebreid verslag van die dag. En voor degenen die al weten wat er op de planning staat… ssst! Mondje toe 😉

Ook aftellen voor Robbe.

Maar ook onze Robbe is aan het aftellen. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is hij helemaal bezeten van hun cavia’s Peppa en George. (tja, ze mochten zelf kiezen haha) Als hij ’s morgens de trap af komt, steken ze hun hoofdje al zo ver mogelijk de lucht in omdat ze weten dat ze even met hem mogen knuffelen terwijl ze naar een aflevering van Peppa Pig kijken.

Omdat hij op school ook al veel vertelt over zijn beestjes, vroeg de juf me of ze een keertje mee naar de klas mogen komen. Donderdag is het zo ver, dan zullen ze vertroeteld worden door 24 paar warme kinderhandjes 😉 In zijn klas hangt een aftelkalender waar hij elke schooldag weer een dag mag wegstrepen, iets waar hij het iedere avond voor hij gaat slapen weer over heeft.

En dan: vakantie!

Na vrijdag begint dan eindelijk hun welverdiende vakantie. Ik moet dan ook maar een paar dagen werken, dus we gaan een ideale combinatie tegemoet van werken en tijd met de kindjes. We kijken er al naar uit!

 

191. Voor altijd getekend?

Wat gaat het het laatste jaar goed met Robbe, zo fijn! Het gaat goed… maar niet perfect. Ik weet dat het bij niemand perfect gaat en dat verwacht ik ook niet van hem, maar de afgelopen week werd ik toch weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoe goed het ook gaat met Robbe, hij is nog steeds dat manneke dat op zijn korte leventje al veel meemaakte. Is hij getekend voor het leven? Ik weet het niet, maar feit is wel dat hij plots terug kan kruipen in het gevoel dat hij ooit had, met een grote angst om verlaten te worden.

Vorige week belde de pleegzorgbegeleidster me om een kleine update te krijgen over Lotte en Robbe. Geen problemen, goed gestart op school, enz… Ze vroeg ook nog eens of zijn moeder nog berichtjes had gestuurd. Het antwoord dat ik moest geven was helaas erg weinig. Toen ik het er daarna met mijn schoonvader over had, onderbrak Robbe me en vertelde hij zelf dat hij geen berichtjes meer kreeg. Hoewel hij er op dat moment niet verdrietig of boos om leek, merkte ik de dagen erna echt een verschil op in zijn gedrag. Hij werd denk ik weer even geconfronteerd met het gevoel dat hij in de steek gelaten werd.

Nu ik dit schrijf is de rust weer teruggekeerd, maar hij heeft me afgelopen week een serieuze test laten ondergaan… “Robbe wil je een boterham of cornflakes voor ontbijt?” Boos roept hij dat hij yoghurt wil. Ik vertel hem dat we nog maar één potje in de koelkast hebben staan en om te voorkomen dat er ruzie komt met Lotte, mag niemand dat laatste potje nemen. Ik geef hem nogmaals de keuze tussen de boterham of cornflakes. “Jij houdt niet meer van mij! Ik krijg geen eten van jou! Jij wil mij niet meer!” Ik blijf rustig herhalen dat ik altijd van hem hou, maar dat ik het niet fijn vind als hij tegen me schreeuwt. De rest van het ochtendritueel blijft alles een gevecht, maar ik probeer uit alle macht de kalmte te bewaren.

We zitten in de auto onderweg naar school. Lotte heb ik al aan de poort afgezet en we vertrekken nu naar zijn school. “Ik hou van jou, mama.” Ik heb tranen in mijn ogen. Even was ik vergeten hoe moeilijk zo’n fase van aantrekken en afstoten kan zijn. Ik praat hardop tegen mezelf: “Ik ben ook maar een mens, ik heb ook een hart.” Zijn woorden doen me pijn. Ik weet waar het vandaan komt, dat hij bevestiging zoekt dat ik hem niet in de steek zal laten, ook niet als hij heel stout is.

Voordat ik naar het werk ga, stuur ik Bert nog een sms over de zware ochtend. Hij stuurt me troostende woorden en op het werk vind ik gelukkig de nodige afleiding. Uiteindelijk  heeft Robbe het zo een dag of vier volgehouden, maar nu lijkt hij gelukkig weer overtuigd van het feit dat ik bij hem blijf. Ik heb mijn lief manneke weer terug en nog belangrijker: Robbe lijkt zijn rust weer terug te hebben.

Het blijkt nog maar eens dat het toch gevoelig ligt bij hem. Er gaan in zijn leven nog momenten zijn waarop hij zich terug dat klein bang jongetje zal voelen. Het aangaan van relaties, mensen vertrouwen, het zal allemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Gelukkig worden we omringd met mensen die het beste met hem voor hebben en kunnen we op hulp rekenen als dat nodig is.

Nu ga ik mijn vriendje nog een boekje voorlezen, ons momentje samen ’s avonds ❤

190. Hoe ik ben veranderd als pleegmama.

Lotte kreeg deze week de opdracht van school om oude foto’s te bekijken. Echt iets voor mij, want ik vind dat dus heerlijk om te doen, samen herinneringen ophalen. Ik denk graag terug aan de periode dat ze nog klein waren. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe blij ik was dat we eindelijk voor een kindje mochten zorgen. Maar ik herinner me ook nog heel goed hoe ik toen was als pleegmoeder en dat is niet dezelfde meer als de pleegmoeder die ik nu, bijna negen jaar later ben.

Tel ik eigenlijk wel mee?

Bang en onzeker was ik… bang om iets verkeerd te doen en onzeker of ik wel mee tel omdat ik niet haar echte mama ben. Alles doen zoals de instanties me voorschreven. Kind en Gezin wist alles over het grootbrengen van een baby, de dienst van pleegzorg en de jeugdrechter wisten alles over mijn rechten, maar vooral ook, plichten als pleegouder. Ik durfde tegen niemand in te gaan, want ik was nu eenmaal geen echte mama en had bovendien niet gestudeerd voor kinderpsychologe. Tja op dat gebied ben ik toch wel veranderd. Ik leerde dat ik me af en toe eens moest laten horen, dat ik best eens tegen iemand in mocht gaan. Allemaal in het belang van de kinderen, maar ook voor mezelf.

Pleegzorg mag eigenlijk geen vervulling zijn van je kinderwens, maar eerlijk is eerlijk: die twee schatjes die hier rondlopen hebben hier wel degelijk een leegte opgevuld. Ik ben ervan overtuigd dat we iets goed doen door Robbe en Lotte een thuis te geven, maar ze geven mij zoveel meer… onvoorwaardelijke liefde, dankbaarheid, plezier, knuffels, kusjes en heel veel rommel 😉 Ik voelde me daarom wel kwetsbaar, ik wist dat ze me veel konden ontnemen.

Luisteren naar de instanties.

De eerste periode was ik vooral bang dat als ik niet naar de instanties luisterde, ze Lotte weer bij ons weg zouden halen. Soms voelde bepaalde dingen niet zo goed aan, maar durfde ik dat niet goed aan te geven. Zo mocht ik bij het bezoek met haar ouders nooit aanwezig blijven. Ze zag hen ongeveer 1x in de maand en kende hen amper. Ik voelde me schuldig om haar daar achter te laten, maar durfde het niet te zeggen. Na een periode zag men dat het voor haar rustiger zou verlopen als ik erbij zou blijven. Fijn dat ze dat zagen, maar had ik het niet beter zelf aangehaald?

Ondertussen ben ik er nog steeds bij tijdens het bezoek. Niet dat ik het nog nodig vind, want nu heeft ze wel een fijne band met haar ouders opgebouwd. Maar het is goed zo, zowel voor Lotte, haar ouders en mezelf. Moest Lotte of haar papa en mama nu aangeven dat ze me er niet meer bij willen hebben, vind ik dat prima hoor.

Aangeven wat juist voelt.

De eerste keer dat ik echt ergens tegen in moest gaan was voor Robbe, ik was toen al zeker 4 jaar pleegmama. Het voelde toen echt niet goed aan om de bezoeken hier thuis te laten doorgaan. Omdat er al veel strijd was geweest tijdens die momenten, wilde ik ons huis echt wel als veilige haven houden voor hem. Met lood in mijn schoenen gaf ik een weerwoord en tot mijn verbazing werd er naar mij geluisterd. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Hij linkt bepaalde plaatsen waar we hebben afgesproken voor een bezoekmoment echt aan vervelende situaties waarin hij zich niet goed voelde, maar hier thuis is hij daar dus nooit mee geconfronteerd geweest.

Wat dacht je van school? Een juf weet vast alles beter, zij heeft er tenslotte voor gestudeerd. Klakkeloos heb ik jaren alles maar voor waar aangenomen. Ik was bang om die mama te zijn die niet wil inzien dat haar kind problemen heeft, en dan was ik niet eens de echte mama! Overigens heb ik nooit gedacht dat Robbe en Lotte doorsnee kinderen waren, maar hun problemen zaten toch net iets anders in elkaar dan men dacht. Als ik erop terugkijk zat ik bij beide heel goed in de buurt met mijn intuïtie.

Na negen jaar…

In die negen jaar als pleegmama ben ik vooral een stuk meer zelfzeker geworden. Ik sloeg al eens met de vuist op tafel en heb gevochten voor hen als een leeuwin voor haar welpjes. Ik zal er alles aan doen om voor hun rechten op te komen en hen te leren hoe ze dat later voor zichzelf mogen doen, op een fatsoenlijke manier uiteraard. In die negen jaar leerde ik ook de mensen die voor de instanties werken beter kennen en zij mij. Ik durf mijn gedacht te zeggen bij de jeugdrechter zonder de angst om mensen te kwetsen. Ik kom daar hooguit één keer per jaar en het is dan dat ik het moment moet pakken om hen te vertellen hoe het echt gaat. Ik wil alles eerlijk kunnen uitspreken, daar heeft iedereen wat aan.

Ja, ik denk met plezier terug aan die eerste onwennige momenten als pleegouder, maar ben toch blij dat ik nu wat steviger in mijn schoenen sta.

 

189. Gaat het nog goed met Robbe?

Jullie hebben al even niets van mij gehoord en ik kan me voorstellen dat jullie denken dat het hier misschien niet helemaal goed gaat. Jullie weten dat de kinderen allebei goed gestart zijn op school. Toch vroeg ik me vorige week af of het nog wel goed ging met Robbe. Lezen jullie nog eens mee?

Robbe is deze maand dus begonnen in het eerste leerjaar. Een hele belevenis, maar dat geldt natuurlijk voor ieder kind dat kleuter af is. Sinds de problemen op zijn vorige school, blijf ik altijd een beetje bewaakt voor eventuele moeilijke situaties. Daar voel ik me soms best wel schuldig over, want eigenlijk verdient hij mijn vertrouwen, nietwaar? Ik denk dat de gebeurtenissen op zijn vorige school bij ons allebei een grote indruk hebben gemaakt en soms ben ik een beetje bang om uit te spreken dat het goed gaat.

Vorige week gaf zijn juf aan dat hij wel erg vaak naar het toilet moet, iets dat thuis helemaal niet het geval is. Wanneer ik hem daarover aansprak gaf hij aan dat hij eigenlijk eventjes uit de klas wou. Ik heb liever niet dat hij in zulke situaties gaat liegen over dat hij moet plassen terwijl dat niet zo is. Thuis merkte ik al vanaf de eerste dagen op dat hij extra energie kwijt moet. Misschien heeft hij zich op school ingehouden, wil hij extra braaf zijn en uiteraard is er in het eerste leerjaar veel minder beweging dan in de kleuterklas.

Op woensdag kreeg ik op de opvang te horen dat hij een moeilijke dag had. Toen begon ik mij toch wel druk te maken… Ik begrijp zijn gedrag en kan het thuis wel aan als hij zich een uur moet uitkuren na school, maar wat als het steeds moeilijker wordt om ‘te wachten tot we thuis zijn’? Moet hij gewoon wennen aan het nieuwe ritme in de klas en past hij zich straks aan of stapelt zijn onrust inwendig op en kunnen we straks een ‘bommetje’ verwachten?

Donderdag had ik toevallig een afspraak staan bij zijn psychologe en ook zij zag dat hij wel wat onrust in zijn lijfje had. Gelukkig wist ze het ook wel wat te relativeren en dat had ik op dat moment wel even nodig. Het is ook nogal een aanpassing om na twee maanden zomervakantie voor het eerst te moeten stilzitten en heel veel leren. (want ze gaan snel, heel snel!) Die opvang op woensdagnamiddag was er misschien gewoon teveel aan. Ze stelde voor om eens bij de juf te gaan polsen voor een oplossing en ook eens na te vragen hoe het zat met de extra ondersteuning die hij vorig jaar kreeg in de kleuterklas.

Een uur later zat ik al op de infoavond van zijn school en kreeg ik gelukkig even de kans om met de juf te praten. Ze wist me te vertellen dat ze juist vernomen had dat hij de extra ondersteuning van dezelfde lieve juf als vorig jaar zou krijgen, super! Ik vertelde ook van zijn nood om energie kwijt te kunnen.

Ze dansen tussendoor regelmatig, maar dan doet hij niet echt mee… tja, dat kennen we 😉 Ze ging het eens bekijken en zei dat hij het eigenlijk goed doet in de klas. Na die avond kwam ik tot de conclusie dat ik me voor niets druk had gemaakt. Hij gaat elke dag graag naar school, ik mocht hem zelfs niet meer op de speelplaats gaan afzetten, want hij kon dat wel alleen! Verder is hij heel gemotiveerd om zijn huiswerk te maken, vandaag deed hij zijn leeswerk zelfs twee keer: één keer met Bert en één keer met mij, zo fier dat hij al wat woordjes kan lezen! En wij zijn natuurlijk ook heel trots op hem ❤

Thuis eet en slaapt hij heel goed en hij speelt elke avond alleen met zijn lego en playmobil, iets dat hij vroeger amper deed. Kortom: allemaal tekens dat het goed gaat met Robbe!

Ik hoop toch dat ik niet iedere keer in paniek blijf schieten, maar ik ben vooral bang om signalen te missen en daardoor problemen niet op tijd kan voorkomen. Ach ja, als (pleeg)mama ben je nooit echt gerust he 😉

188. Een boekentas gevuld met boterhammen, mijn hart gevuld met trots, liefde en geluk!

Deze ochtend 07:00: “Mama, mag ik vandaag naar school?!” Dat Robbe dit ooit zou vragen, ik zag het niet voor mogelijk. Wat is hij blij om naar het eerste leerjaar te gaan. Lotte is nog wat lui, maar eens ze haar oogjes uitgebreid heeft open gewreven, is ook zij heel enthousiast. “Mag ik mijn nieuwe kleren aan? Met die vosjes?” vraagt ze. “Lieve schat, dat is met lange mouwen en het wordt nog best mooi weer vandaag, ik denk dat je beter iets met korte mouwen kiest.” Ze heeft de geweldige oplossing om met de schaar een stuk van de mouwen te knippen, maar dat praat ik toch maar uit haar hoofd 😉

We hebben rustig ontbeten en daarna samen de boekentas ingeladen. Voor Robbe veel boterhammen, want wat kan hij eten! Ik leg hem uit dat we er eentje extra in gaan doen, omdat hij waarschijnlijk wat meer honger zal hebben op zo’n eerste schooldag. “Doe ook maar een bifiworstje… en een kaasje… en komkommer misschien?” Bij Lotte doen we er een lading blauwe bessen bij. “Mijn lievelings!” roept ze vrolijk. Geen spanningen dit schooljaar, gewoon heel veel zin om er aan te beginnen na die twee maanden vakantie. Ik vind het heerlijk zo!

Robbe valt bijna achterover met zijn boekentas, maar dat geeft hij uiteraard niet toe. We maken buiten nog even de jaarlijkse foto voor de eerste schooldag. Het is de eerste keer dat ze er allebei enthousiast opstaan, zo fijn!

Eerst zetten we Lotte af aan haar school en ze is even vlot vertrokken als altijd. Ik vind het toch wat spannend omdat ze pas vandaag te horen zal krijgen wie haar klasgenootjes en juf zullen zijn komend schooljaar. Voor Lotte zelf lijkt dit verrassende element totaal geen probleem.

Ook Robbe stapt vlotjes mee richting zijn school. We wandelen eerst voorbij het gebouw van de kleuters waar hij vorig schooljaar ging, daarna verder richting ‘grote school’. Het gaat nog steeds goed, maar hij houdt mijn hand toch al wat steviger vast. Op deze speelplaats hoort hij niet meer bij de groten, maar bij de kleintjes natuurlijk en dat lijkt wel wat indruk te maken.

Al snel komt zijn juf naar ons toe en vraagt of hij bij haar wil staan of liever met zijn vriendjes wil spelen. “Ik wil naar mijn vrienden.” Het ging super vlot eigenlijk. Hij stond flink in de rij toen de bel ging. Dat was ook het moment dat de kleuterjuf van vorig jaar snel even kwam kijken hoe het ging, super lief! Ik denk dat ook zij zag dat het wel goed kwam. Hij zwaaide nog snel naar mij en ging naar binnen, klaar om aan zijn avontuur te beginnen!

Ik heb daarna vooral wat afleiding gezocht met mijn zus, want op zo’n eerste schooldag zit je toch maar de hele dag te denken aan hoe het zou gaan met de kinderen. Zoals je ziet hebben we er het beste van gemaakt 😉

70098669_443527039587044_7890107844786126848_n

Ik was vooral benieuwd om Lotte van school te halen en te horen bij wie ze in de klas zit. Ik zie haar lopen en zag dat er niemand van haar vorige klasgenootjes bij waren… slik… wat zal ze daar van vinden? Ik zie wel dat er wat meisjes bij haar lopen en dat was al twee jaar geleden dat er nog een meisje bij haar in de klas zat.

“Ik zit weer bij juf J. en er zijn vijf meisjes in onze klas en twee jongens!” Oef! Gelukkig is ze zelf wel blij met de gemaakte keuze. Ze is op dat gebied veel gemakkelijker dan ik en misschien maar goed.

Robbe vertelde veel over zijn eerste dag bij zijn nieuwe juf. Ze was lief, net zo lief als de vorige juf. Hij is omringd met deugnieten en kreeg het voor elkaar om op de eerste dag zijn brooddoos kwijt spelen… “Maar ik had wel alles op mama! Goed he!”

Mijn hart vult zich vandaag met trots, liefde en geluk. Ik ben zo trots op jullie… Lotte wat ben je toch een vrolijk en lief persoontje en wat pas je je ontzettend goed aan! Robbe, wat ben je toch gegroeid, je kan nu al zo goed omgaan met nieuwe, spannende gebeurtenissen, super! Ik hoop dat jullie een fijn schooljaar tegemoet gaan lieverds ❤

 

%d bloggers liken dit: