165. Wat zal het stil zijn…

Vanmorgen was het dan zo ver: Lotte vertrok met haar school voor vier dagen naar de zee. Voor haar waarschijnlijk een heel leuk avontuur, maar voor de achterblijvers zal het veel te stil zijn hier in huis.

Het moest er toch eens van komen.

Vanaf het moment dat ze de overstap maakte naar deze school, nu bijna 3 jaar geleden, zag ik op tegen dit moment. Eens in de 3 jaar vertrekken ze naar de zee of de Ardennen. Vorig jaar mocht ze al eens op tweedaagse en wat heeft ze daarvan genoten! Ze heeft een fijn klasje en heeft met iedereen een goede klik. Ook met de juf heeft ze een goede band, dus ik weet dat ze in goede handen is. Bredene is straks een zonnetje rijker alleszins 😉

Geen kofferstress.

Gisteren mochten we de koffer al naar school brengen. Een fijne oplossing, want dat scheelde vanmorgen al een hele hoop stress, daar moest ik me al niets meer van aantrekken. Ze moest en zou hem te voet naar school brengen, want zo zou iedereen in de buurt kunnen zien dat ze op reis vertrekt. Daar liep ze hoor, met haar roze koffer 🙂

Robbe.

Robbe kreeg het op dat moment al moeilijk. Voor hem gaat het een lange week worden vrees ik, want hij kan zijn zusje eigenlijk niet goed missen. We hebben de week goed volgepland en samen hebben we een overzicht gemaakt van wat wij gaan doen komende dagen. Dat leek hem al wat rust te geven gelukkig. Vandaag staat er voor hem ook een schoolreisje op het programma, hij kan zich lekker gaan uitkuren in de binnenspeeltuin.

Toch tranen.

Lotte wou graag nog een nachtje tussen ons in slapen voor ze vertrok en ik moet toegeven dat ik de tranen even de vrije loop heb laten gaan toen ze daar zo zalig lag te slapen. Heel gerust, geen spanningen. Vanmorgen heel enthousiast wakker geworden, want ze wou graag samen met papa opstaan zodat ze hem ook nog zag voor ze vertrok. Ook Robbe heeft het super goed gedaan vandaag. Een dikke knuffel voor Lotte aan de schoolpoort en daarna ben ik hem zelf naar zijn klasje gaan brengen.

Dag lieve meid!

Lotte zou met de trein gaan, dus nadat ik Robbe naar school had gebracht ben ik naar het station gewandeld. Wat straalde ze weer plezier uit, je kon zien dat ze er heel veel zin in had. Op die manier was het voor mij een makkie om haar uit te zwaaien, wetende dat ze zo blij was. Even een knoop in de maag toen de trein uit het zicht was, maar voor de rest ging het prima. Flink van mij he 😉

Vanavond zal ik haar eeuwige gekwebbel, maar ook haar lieve knuffels missen. Zelfs het gezeur om snoepjes, dat mag ze nu bij haar juf proberen 😉 Gelukkig worden we dagelijks op de hoogte gehouden met een verslagje op de website van haar school en ondertussen tellen we af naar vrijdag. Ik kan al niet wachten op de verhalen die ze te vertellen heeft!

Benieuwd naar haar avonturen

162. Een aftelkalender, maar dan anders…

Omdat Lotte binnenkort voor de eerste keer op zeeklassen vertrekt wilde ik voor haar een aftelkalender maken. Ik was al wat aan het knutselen, toen ik ineens bedacht hoe ik het perfect visueel kon voorstellen voor haar 😁

Originele aftelkalender

We hadden nog een oude vaas staan en we kochten bij de Action krijt/glasmarkers, decoratiezand en een zakje schelpen. Ik trok wat streepjes op de vaas, één voor elke dag dat ze nog moet aftellen. Zo mag ze elke dag de vaas een beetje vullen, totdat hij helemaal gevuld is. Als de vaas eenmaal vol is, mogen er nog wat schelpjes in en kan het na haar reis een leuke herinnering zijn.

Originele aftelkalender

Ik deed alvast een poging om er een mooi zandkasteel op te tekenen, maar ik ben ervan overtuigd dat die van haar veel mooier zullen zijn!

Een leuk alternatief voor een gewone aftelkalender, nietwaar? Ideaal om af te tellen naar de vakantie ook!

Ik maakte ook al eens een leuke aftelkalender voor Robbe.

161. Overleg op school: ik ga het nog leuk vinden.

Voor velen onder jullie is een oudercontact op school de normaalste zaak van de wereld: even gaan horen hoe het met je kind op school gaat. Tien minuutjes op een klein IKEA stoeltje plaatsnemen en daarna weer naar huis, wetende dat alles zijn gangetje gaat. Maar als er een overleg nodig is waarbij een juf, zorgcoördinator, psychologe, CLB en de begeleidster van pleegzorg aanwezig moet zijn, voelt het meteen heel anders aan. Ik heb er ondertussen al zoveel meegemaakt en wat had ik er een hekel aan gekregen! Echter, zoals het vandaag ging, zou ik het bijna leuk gaan vinden…

Zakdoekjes in de aanslag.

Vanmorgen was een ochtend zoals als alle anderen: een race tegen de klok om iedereen op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan. Dat gaat verbazend vlot de laatste tijd. Robbe voelt zich goed in zijn vel en gaat net zoals Lotte graag naar school. Ik had de deurklink al vast toen ik mij besefte dat ik misschien beter een zakdoek mee zou pakken… In de jaren dat ik met zo’n gesprekken te maken heb, heb ik al heel wat tranen gelaten. De bedoeling van zo’n overleg is toch om de moeilijkheden van je kind te bespreken en het is elke keer opnieuw ook wel weer confronterend.

Gelukkig heb ik vandaag mijn zakdoek niet nodig gehad. Ok, ik moet toegeven dat ik een paar tranen de vrije loop heb laten gaan toen ik eenmaal in de auto zat, maar deze keer vooral van opluchting, blijheid en trots, bergen trots!

Een hele weg.

Robbe legde al een hele weg af. Op zijn vorige school is hij op een traumatische manier verwijderd van school. Als vierjarige was hij niet meer welkom omdat hij onhandelbaar was en er werd al gesproken over bijzonder onderwijs. Omdat deze gebeurtenis een bijkomend trauma in zijn onstuimig leventje is geweest, werd er op deze school vooral geleerd dat hij mag zijn wie hij is.

“Boos worden mag niet, want dan word ik weggestuurd en wil de juf mij niet meer hebben.” Dat is jammer genoeg, maar tegelijkertijd ook begrijpelijk, zijn gedachtegang. Hier heeft hij het hele schooljaar te horen gekregen dat hij wel boos mag zijn, maar op een manier die aanvaardbaar is. Daarnaast kunnen de dingen worden uitgepraat en goedgemaakt en is de juf nog steeds zijn vriend. Het gevoel boos zijn is normaal, mama is wel eens boos, zijn vriendje, zijn zus,… boos zijn is ook OK.

Twee keer is zijn emmertje overgelopen en heeft hij een ‘bui’ gehad. Twee keer op een heel schooljaar. Langzaam maar zeker bouwde hij een band op met zijn juf, maakte hij vriendjes op school en haalde hij kattenkwaad uit, want ook dat hoort erbij. Er werd hem in de klas heel veel structuur geboden, dat gaf hem rust en een gevoel van veiligheid. In mijn ogen een enorm cadeau van de juf aan mijn oogappel!

Bijzonder onderwijs?

Vorig jaar kregen we het advies om hem naar het bijzonder onderwijs te sturen. Wat heerlijk dat dat bestaat voor kinderen die dat nodig hebben, dat zie ik elke dag bij Lotte. Maar daarvoor heb je een attest nodig en dat kreeg Robbe niet… Wat ben ik daar nu blij om!

Hij had in september inderdaad een grote achterstand op de rest van zijn klasgenootjes. In het verleden is er vooral focus gelegd op zijn gedrag, dus praktisch alles op gebied van cijfers en letters was nieuw voor hem. Zijn schoolrijpheidstest was nu echter prima en hij staat waar hij moet staan. We gaan dus voor de eerste keer te maken hebben met een afgestudeerde kleuter die naar het eerste leerjaar mag gaan! Wie had dat een jaar geleden gedacht?! We gaan zijn werkhouding qua concentratie en motoriek wat in de gaten moeten houden, maar we hebben er vertrouwen in dat het goed komt!

Het eerste leerjaar brengt veel veranderingen met zich mee, maar dat is een aanpassing die voor elke kleuter groot is. Zijn extra ondersteuning zal volgend schooljaar doorlopen en dat is ook wel een geruststelling.

Ik ben zo ontzettend trots op die kleine man! Hij heeft het aangedurfd om opnieuw mensen in vertrouwen te nemen, ook al werd hij zo vaak teleurgesteld in het verleden. Hij is blijven proberen om bij te leren en vooral: hij durft eindelijk te geloven in zichzelf!

Hier kan je lezen dat ik me toch wel zorgen maakte aan het begin van dit schooljaar.

160. Overleg bij Lotte op school voor de uitslag van haar IQ test.

Omdat Lotte dit jaar niet zoveel vooruitgang maakt op school werd er een paar maanden geleden voorgesteld om opnieuw een IQ test te doen bij haar. Ik vond het eigenlijk niet nodig. Ze doet heel goed haar best, werkt heel hard, is lief en het allerbelangrijkste: ze is gelukkig op school.

Waarom dan toch een IQ test doen?

Elke dag huppelt ze het zebrapad over om naar haar vriendjes te gaan en ook met haar juf heeft ze een goede klik. Maar omdat ik begrijp dat het voor de school wat handvaten kan geven, omdat ze precies kunnen zien waar het fout loopt, besloot ik akkoord te gaan met het afnemen van de test.

Door CLB of psychiater.

De test werd afgenomen op school door het CLB en dat zou ik de volgende keer niet meer doen denk ik… Haar schooldag was al voor de helft voorbij toen ze haar apart namen om eraan te beginnen. Ze hadden maar een uurtje over en ze zou daarom op een andere dag het vervolg van de test doen. Op zich niet slecht omdat Lotte zich niet lang kan concentreren, maar achteraf gezien vond ik het beter hoe het ging toen ze vijf jaar was. Toen heeft ze ook al eens een IQ test gedaan, maar dan door een psychologe op de praktijk van haar kinderpsychiater, waar ze standaard om 9u starten aan de test in een ruimte zonder al teveel prikkels.

De uitslag.

Maar goed, omdat ik mij toch niet echt druk maakte om haar score zelf, liet ik het hier maar bij. Ondertussen was ik toch wel nieuwsgierig naar wat het CLB en de juffen te zeggen hadden vorige week. Het was een heel lieve vrouw die met haar gewerkt had maar dat had Lotte zelf ook al onmiddellijk verteld thuis. Dat gevoel was wederzijds want ook de madam van het CLB sprak vol lof over Lotte.

Voor mij was het gesprek één en al herkenning en op zich is dat wel fijn dat de uitslag overeenkomt met hoe ik haar zelf ervaar. Haar IQ was niet slecht, maar ook niet goed, maar met het cijfer dat ze haalt zou ze eigenlijk betere resultaten moeten bekomen op school. Het viel op (en dat werd ook al door de juffen en mij dit hele schooljaar opgemerkt) dat automatiseren heel moeilijk is voor haar…

Moeite met rekenen.

Ze heeft nog steeds moeite met de dagen van de week en met rekenen maakte ze eigenlijk geen vooruitgang dit schooljaar… hoe hard ze ook probeert, het lukt haar niet. Ik krijg in mijn omgeving al langer de vraag of ze geen dyscalculie heeft. Dit sprak ik ook uit tijdens het overleg. CLB vond het nog wat vroeg voor zo’n uitspraken, maar de juffen gaven ook wel aan dat Lotte ondanks de vele hulpmiddelen die ze kreeg geen vooruitgang maakt bij rekenen. Bij lezen en schrijven gelukkig wel en ik ben bang dat men te lang probeert haar te doen rekenen, dat ze op die manier minder vooruit zal gaan op de andere vakken.

De school geeft aan om nog te blijven proberen, maar dat ze voor volgend schooljaar misschien een andere manier van aanpakken voor haar hebben. Een klasje waar men vooral probeert aan te leren hoe ze de praktische dingen moet doen zoals klok lezen en betalen in de winkel. Een manier die ik helemaal zie zitten voor haar.

Gelijkenissen met haar ouders.

Als ik dan denk aan haar ouders, komen bepaalde dingen me toch wel bekend voor en ben ik blij dat Lotte de hulp krijgt die ze nodig heeft, zodat zij later wel haar plekje in de maatschappij vindt. Want ik ben ervan overtuigd dat als iemand de maatschappij kan opfleuren, dat het ons Lotte is!

Ik ben vooral blij dat we allemaal hetzelfde zien, zowel de school, het CLB als wij. Een meisje dat lief, spontaan en zorgzaam is, dat heel graag wil en ondanks dat niet alles lukt altijd blijft proberen. Daar zouden er nog veel van kunnen leren! ❤

147. Hoe verloopt onze week?

Ik heb jullie in mijn vorig blogbericht verteld hoe we afgelopen weekend afscheid hebben moeten nemen van onze hond. Deze week merkte ik nog maar eens hoe veerkrachtig kinderen kunnen zijn, bij hen gaat het verwerken ervan best snel… gelukkig maar! Lotte kan soms nog verdrietig worden als ze ergens een hondje ziet, maar voor de rest lijkt het wel redelijk goed te gaan.

Deze week stond vooral in het teken van het aftellen naar de paasvakantie. Morgen nog één dagje naar school en daarna zijn ze twee weken vrij. Ik werk volgende week nog, maar de tweede week van de vakantie ben ik lekker thuis met de kinderen. (Na die week ben ik misschien heel blij dat ik weer mag gaan werken 😉 ) Robbe had gisteren een paasontbijt op school en ik mocht er samen met Omi de hele voormiddag bij zijn. Ik blijf het zeggen: vroeger gaven deze dingen hem zoveel stress en daar is nu nauwelijks iets van te merken. Hij danste zelfs vrijwillig mee op het podium terwijl hij ook aan tafel mocht blijven zitten. Hij is daar niet het grootste feestbeest, maar het gaat hem op zijn eigen (rustige) manier prima af zo!

Ik zie hem sterker worden en dat is echt waarop ik hoopte toen hij bij deze juf terechtkwam. Het is een juf die extreem veel voorspelbaarheid biedt en dat geeft hem zo’n veilig gevoel! Ik zeg al van in het begin van het schooljaar: “Ik besef dat zo’n juf niet de norm is, maar het kan hem dit jaar maar sterker maken voor de toekomst.” Dat klopt dus helemaal! Ik hoop dat ze beseft hoe groot haar aandeel is op dat gebied… (en anders maak ik haar dat nog wel duidelijk op het einde van het schooljaar 🙂 )

Lotte maakte deze week haar tweede deel van haar IQ test, afgenomen door het CLB. Ik heb al aangegeven dat het resultaat niet belangrijk is voor mij. Ik begrijp dat het voor de school wel bepaalde inzichten geeft over wat ze van haar kunnen verwachten. Wat voor mij wel telt, is dat ze goed haar best doet en dat ze zich goed voelt op school. Dat stond vandaag ook weer in haar rapport. We zijn dus heel erg fier op haar en ze heeft haar vakantie echt wel verdiend!

Ondertussen wordt ze ook helemaal klaargestoomd om in juni vier dagen naar de zee te gaan met school. Lotte is er helemaal klaar voor… nu ik nog!

Morgen wacht hen allebei nog een leuke dag op school: Robbe gaat naar de bibliotheek en mag daarna gaan zwemmen en Lotte heeft beloningsdag om deze periode af te sluiten. Ze hebben er zin in! Ik hoop op goed weer in de vakantie zodat ze lekker buiten kunnen ravotten. ‘Buren spioneren’ is hun favoriete bezigheid op dit moment… sorry buren 😉 Binnenkort dus een verslagje van onze bezigheden in de paasvakantie!

 

137. Overleg bij Robbe op school: altijd spannend!

Vandaag stond er een overleg gepland op de school van Robbe. We maakten begin dit schooljaar de afspraak dat we om de zoveel tijd even zouden samen zitten met zijn allen. Met zijn allen betekent: Bert en ik, de pleegzorgbegeleidster, Robbe zijn juf, de zorgjuf, de zorgcoördinator, het CLB en tenslotte nog een juf die hem af en toe individueel wat extra begeleidt. Het is duidelijk: er wordt geïnvesteerd in dat manneke 😉

Zondagavond kreeg ik echter een mailtje dat er meerdere juffen afwezig waren omdat ze getroffen waren door de griep. Twee van hen zouden eigenlijk aanwezig zijn op het overleg. Niet goed wetende of het door zou kunnen gaan, gingen Bert en ik vanmorgen naar zijn school,maar daar zaten ze inderdaad op ons te wachten. Het was blijkbaar geen probleem dat zijn juffen er niet waren, iedereen was goed op de hoogte. Dat is dus wel een teken dat er goed wordt samengewerkt.

Al bij al gaat het heel goed met Robbe. Hij voelt zich goed in zijn vel en is echt gelukkig op school, dat was voor de juffen net zo duidelijk als voor ons. Hij heeft echter wel nog een achterstand in te halen. Hij heeft afgelopen jaren gewoonweg geen rust in zijn hoofd gehad om zich net zo goed te kunnen ontwikkelen als zijn leeftijdsgenootjes. Jammer dat de vele zorgen en stress rond zijn situatie hem zo’n parten hebben gespeeld. Op school wordt alles op alles gezet om hem hierin verder te begeleiden en het is al fijn om te horen dat hij veel vooruitgang heeft geboekt.

Ook zijn gedrag is vrij goed… zolang alles voorspelbaar blijft, zodat het veilig aanvoelt voor hem. Gebeurt er iets onverwacht, dan kan zijn reactie net zo onvoorspelbaar zijn. Gelukkig gebeurt er niets extreems, maar hij moet nog leren omgaan met zijn emoties en vooral met de manier waarop hij deze uit. Het team op school denkt hiervoor echt wel in oplossingen en natuurlijk kan dit worden meegenomen bij zijn begeleidende therapie die hij krijgt bij de psycholoog. Robbe heeft in ieder geval al een goede band opgebouwd met zijn juf. Hij mag er dan ook zijn zoals hij is…

Met wat hulp en vooral heel veel begrip komt Robbe er ook wel, net zoals Lotte. Afgelopen vrijdag bewees hij maar eens hoe hij erop vooruit gegaan is. Het was grootouderfeest op school en daar hoort uiteraard een optreden bij. Een dansje in zijn zomerkleren, want het ging over op vakantie gaan. Zo’n situatie was iets waar hij vroeger heel moeilijk mee om kon gaan, het feit dat hij bekeken werd door al die mensen en de stress op zich. Deze keer heeft hij van de voorbereiding echt genoten, vertelde hij thuis hoe goed hij geoefend had op zijn dansje. Op de dag zelf was hij wel wat zenuwachtig maar hij heeft een mooi optreden gegeven samen met de andere kindjes! Weer een succeservaring rijker, wat zijn we trots op die lieverd!

115. Overleg op Robbe zijn school.

Ik en oudercontacten, we gaan niet goed samen. Ik heb er doorheen de jaren echt een hekel aan gekregen. Toen Lotte 3 jaar was hadden Bert en ik voor de eerste keer een oudercontact op school. Wat was ik benieuwd naar hoe ze het deed daar. Maar wat kwam ik van een koude kermis thuis…

Flink spelen is niet genoeg.

Ik was echt in de veronderstelling dat het voldoende was als een driejarige gewoon flink meespeelde met de rest, zich amuseerde en gelukkig was op school… Niet dus! We kregen al meteen te horen dat ze niet aan de verwachtingen voldeed. Ze hield de schaar niet goed vast, kleurde niet binnen de lijntjes en puzzelen ging ook niet vlot genoeg. Nu bijna vijf jaar later gaat ze naar het bijzonder onderwijs en blijkt inderdaad dat ze het in haar vorig klasje nooit had kunnen redden. Maar wat vond ik die oudercontacten altijd verschrikkelijk! Aanhoren wat ze allemaal niet kon, hoe moeilijk het concentreren was,… nee, dat waren geen gesprekken om naar uit te kijken!

Hopelijk lukt het met Robbe beter?

We hoopten dus dat die gesprekken over Robbe positiever zouden verlopen, maar bij hem was zijn gedrag dan niet goed. Pff moedeloos werd ik ervan. Ondertussen lijken ze allebei op hun plekje te zitten en gaan ze graag naar school, maar door de moeilijkheden in het verleden komt er nog regelmatig een overleg. Vorig jaar waren dat er 16 voor mij… Dat is 16x bang afwachten wat ze nu weer te zeggen hebben, 16x mij tot last voelen omdat het er weer eentje van mij was die extra zorg nodig heeft en dat is 16x mij heel klein voelen omdat er zoveel mensen bij betrokken waren. Dit schooljaar ga ik voor liefst wat minder gesprekken. 😉

Hoe ging het vandaag?

Vandaag was er zo’n overleg op Robbe zijn nieuwe school. Echt heel bang was ik er niet voor omdat hij zich duidelijk goed voelt daar, maar wennen doet het nooit, ik blijf zenuwachtig op zulke momenten. Gelukkig waren ze het erover eens dat hij zich goed voelt, veel vooruitgang heeft gemaakt en dat ze nu nog verder kunnen werken aan het sociaal gebeuren binnen de klas. Verder gaan ze even extra met hem aan de slag wat betreft zijn ontwikkeling. Hij kan zich daar eigenlijk nu pas mee bezig houden, omdat hij zich nu pas minder druk moet maken om hoe hij zich voelt. De interesse om te beginnen leren is er en ook bij zijn IQ test kwam hij gewoon uit op een gemiddelde score. We zullen zien hoe ver hij komt. Belangrijkste is dat hij zich nu goed voelt.

Hij heeft een goede band met zijn juf opgebouwd, ik moest vorige week zelfs de wekker wat vroeger zetten omdat hij hoe dan ook een tekening voor zijn lieve juf wou maken. Hartjes mochten niet ontbreken 😉 Verder was het een fijn gesprek waarin iedereen duidelijk het beste voor hem wou.

Binnenkort ‘mag’ ik voor Lotte ook nog eens gaan. Ik weet dat ik het fijn zou moeten vinden dat ze die tijd voor ons vrijmaken, maar ik ben er nu wel even klaar mee. Ook zij voelt zich goed en daar ben ik blij mee. Ik geniet nu vooral van het feit dat ik allebei de kinderen vrolijk op school kan afzetten en vervolgens met een gerust gevoel kan gaan werken, het is al ooit heel anders geweest 😉

 

102. Nieuw schooljaar, beter schooljaar?

Robbe en Lotte zijn dus weer gestart op hun school. Lotte nog steeds op het bijzonder onderwijs waar ze ondertussen echt wel haar plek heeft gevonden en waarvan we ook overtuigd zijn dat dit de juiste beslissing is geweest voor haar. Ze heeft mede door haar ADHD veel moeite om zich te concentreren, kan totaal geen planningen maken en is ontzettend impulsief. Op deze school ontwikkelt ze zich goed, op haar tempo, maar ze wordt steeds goed uitgedaagd qua leerstof. Een ideale combinatie dus. Om ook haar creativiteit kwijt te kunnen, startte ze vorige week woensdag op de kunstacademie waar ze zich wekelijks kan uitleven met verf, klei en lijm, veeeel lijm 😉 Dat creatief brein heeft ze dan ook weer te danken aan haar ADHD, er zijn ook echt positieve dingen te noemen, juist door die ADHD. Ze denkt ook echt in oplossingen. Dat doet me denken aan het briefje dat ik vandaag mee kreeg van haar juf. Een briefje waar een handtekening van de ouders op moest komen staan. “Ik heb het zelf even gedaan, mama. Ik koos voor die van papa, want de jouwe kan ik nog niet…” Toch maar uitgelegd dat dat niet de bedoeling is. 😉

Hoe gaLat het dan bij Robbe?

Dat het bij Lotte allemaal wel als vanzelf zou gaan op school, wisten we eigenlijk wel. Voor ons was het vooral spannend hoe het bij Robbe verloopt. Daar liep het vorig schooljaar zo erg uit de hand dat hij ruim 5 weken niet naar school kon, omdat hij niet meer welkom was op zijn school. Gelukkig zijn er van die kleine signalen die me zeggen dat het voorlopig goed gaat op de nieuwe school. Hij vertelt dat hij knuffels krijgt van de juf, dat hij haar lief vindt. Hij heeft meerdere vriendjes en hij vertelt over wat hij geleerd heeft. Vroeger vertelde hij enkel of hij flink was geweest of niet, het ging alleen over zijn gedrag. Vandaag gaf de juf aan om een foto van mij mee te geven omdat hij af en toe komt zeggen dat hij mama mist. Dat is al een hele stap, dat hij zegt wat hij voelt. Ook fijn dat hij het mag voelen. Extra begeleiding wordt ook gewoon weer opgestart, al gaat het nu goed, het kan hem alleen maar helpen.

Deze week gaan we voor hem weer naar Traumazorg. Dat werd in april tijdens zijn crisis met spoed opgestart en zou voor een lange periode wekelijks moeten doorgaan. Na een paar maanden zag men daar gelukkig wel in dat het allemaal wel mee viel met hem en nu gaan we er 1 x in de maand of soms zelfs 1 x in de twee maanden naartoe, puur om de band met zijn psychologe wat te onderhouden. Laten we hopen dat het een schooljaar is waarin hij alleen maar sterker wordt. Hij verdient wel een beetje rust 🙂 En ik ook 😉

Lees hier hoe het helemaal mis ging op zijn vorige school:

57. Terug bij af?

En dan gaat het mis… goed mis!

64. Eindelijk een oplossing!

84. De vakantie die veel te lang duurt.

Ik vind het wel gemakkelijk hoor, die schoolvakantie. Als ik vrij ben hoef ik niet vroeg op te staan omdat de kinderen niet naar school moeten. Als ik moet werken moet ik ze maar op één plaats op te halen in plaats van naar 2 scholen te moeten rijden. Lekker makkelijk dat ze nu samen naar de buitenschoolse opvang gaan. Hier in België hebben de kinderen 2 maanden schoolvakantie en dat is lang, heel lang! Maar moeten we daar nu blij mee zijn? En wat vinden de kinderen er zelf van?

Robbe kwam zaterdag naar me toe geslenterd en zei: “Mamaaaaaa, wanneer ga je nu eindelijk weer eens werken?” En bedankt! Die 3 weken vakantie leken me niet echt gegund als ik hem zo bezig hoorde. “Is het niet fijn dat mama elke dag thuis is dan?” vroeg ik hem. “Jawel, maar dan weet ik de hele dag niet wat we gaan doen… ik vind dat moeilijk mama.” Hij was echt verdrietig. De boodschap was duidelijk: hij mist de structuur. Waar ik blij ben dat we de hele dag kunnen doen waar we zin in hebben, wil hij vooral weten wat er op de planning staat. Robbe was dus blij om te horen dat ik maandag weer ‘mocht’ gaan werken.

Het was gisteren bij het opstaan al een heel ander kind; geen gemopper om aan te moeten kleden, flink ontbeten, hij had zin om aan de dag te beginnen. Meezingen met de liedjes op de radio in de auto, “Dag schooltje, ik kom er bijna aan!” als we langs zijn school rijden en “Ja! we zijn bij de opvang!” als we de parking op rijden. Deze mama moest in ieder geval niet met een schuldgevoel gaan werken 😉 Ook Lotte was enthousiast dat ze weer met haar vriendjes van school kon spelen.

Lotte vindt het verder wel goed thuis, verveelt zich niet, maar bij haar duurt de vakantie te lang omdat ze achteruit gaat. Ik probeer zo veel mogelijk het rekenen en lezen te oefenen met haar, maar betrap mezelf er vaak op dat ik denk: “Ach het is vakantie, laat ze maar wat spelen.” Vooral het lezen, dat ze nu eindelijk onder de knie heeft, zou ze moeten bij houden. Ik heb voor haar een moppenboekje gekocht op haar leesniveau en dat vindt ze natuurlijk geweldig. Zit ze ’s avonds langs mij in de zetel te gniffelen 😉

Hier is dus deels de routine weer opgestart nu Bert en ik allebei weer moeten gaan werken en eigenlijk is dat wel goed zo. Al moet ik toegeven dat ik vandaag, na één dagje werken alweer een dag vrij ben 🙂 Benieuwd of we nog hitterecords gaan breken vandaag. Ik blijf in ieder geval lekker binnen zitten.

75. Eerst nog even druk, daarna vakantie!

Hoewel de laatste schoolweek voor de kinderen niet veel meer voorstelt, is het voor de papa’s en mama’s vaak nog even tanden bijten… oudercontacten, cadeautjes zorgen voor de juffen, noem maar op.

Ze hebben allebei op hun manier veel bereikt dit schooljaar. Wat voor Robbe grotendeels een drama was, heeft hij toch maar mooi op een fijne manier af kunnen sluiten. Hij heeft vriendjes gemaakt, een band opgebouwd met zijn juf (jawel, er wordt zelfs volop geknuffeld 😉) en hij ging letterlijk ELKE dag met plezier naar school. Wat een verademing!

Hij nam vorige week ook afscheid van de stagiaire die hem vanuit het bijzonder onderwijs enkele momenten per week kwam begeleiden in zijn klasje. Begeleiding was eigenlijk met een juf maar hij kreeg stagiaire Janne er gratis bij… Wat een lief mens! Zowel op zijn oude als op zijn nieuwe school kon hij op haar rekenen. Hij keek ernaar uit dat ze langs zou komen. Moest hij voor een IQ test naar de psychologe? Dan was Janne erbij. Nog een onderzoek? Janne was erbij. Ik als mama voelde al aan dat ze oprecht om hem gaf, dat ze haar hart openstelde voor onze kleine man. Als ik dat aanvoel, zal dat voor Robbe zeker hetzelfde zijn. Een vertrouwensband werd opgebouwd, mooi om te zien!

Lotte heeft het dit jaar heel goed gedaan op school. Ze wist haar mannetje te staan als enige meisje tussen de jongens. Haar gedrag is heel goed verbeterd en ze staat ondertussen bekend als de goedlachse vrolijke meid zoals ik haar thuis ook ken. Ze leerde schrijven en lezen en wat is ze daar zelf ook ontzettend trots op! Die 2 maanden vakantie hebben ze allebei dus zeker verdiend 😊

We begonnen gisteren al goed met een dagje speeltuin met hun neefje en nichtje. Toen ze daar dan zagen dat er ook water was om in te spelen, was het helemaal compleet. De bedoeling was pootje baden, maar ze waren tot op hun onderbroek nat hoor 😉20180629_152136

Er staan nog veel leuke dingen op het programma, dus dat wordt weer genieten 🙂

%d bloggers liken dit: