30. Wat zou ik graag weer kind zijn…

Ik heb nogal de neiging om gewoon te zeggen wat ik denk en geloof me, dat wordt me lang niet altijd in dank afgenomen… Maar als mijn kinderen zeggen dat die dikke meneer wel heel veel taartjes heeft gegeten, wordt er vriendelijk gelachen!

Ik eet mijn eten elke dag opnieuw van dezelfde saaie witte borden… Maar mijn kinderen mogen altijd kiezen van welk kleur bordje ze eten. Uiteraard is het toegestaan om een gigantisch drama te maken omdat hun favoriet bordje juist in de vaatwasser staat 😉

Als ik op klaarlichte dag mijn bed in zou kruipen, ben ik een lui wijf… Maar als mijn kinderen dat doen, zeggen we allemaal hoe flink ze wel niet zijn dat ze even geslapen hebben!

Overdag gaan werken, daarna thuis voor de kinderen zorgen, koken, wassen, noem maar op… Je dagelijks uitsloven om alles draaiende te houden… Maar het enige dat we van onze kinderen vragen is dat ze lief met elkaar spelen! (En zelfs dat is teveel gevraagd)

De hele dag moet ik het herhalen:  blijf van het wasmachine af, niet aan de vaatwasser komen, niet aan die knoppen van het fornuis zitten! Spijtig genoeg mag ik wel aan de knopjes zitten…

Zoals ik vroeger al zei: HET IS NIET EERLIJK!

26. Hoe blij kan je zijn met een dansje?!

Lotte is een showbeest. Geef ze een vierkante meter ruimte en ze danst en zingt naar hartenlust, tot vervelens toe ooit… Robbe is anders. Hij houdt er niet van als mensen naar hem kijken. Hij heeft er al moeite mee als ik naar hem kijk terwijl hij flink aan het spelen is op zijn speelmat. “Kijk maar op je gsm.” zegt hij dan 😉

Jaarlijks is er op zijn school een schoolfeest, dat waren we al gewend uit de tijd dat Lotte daar ook nog op school zat: weken telden ze de dagen af voordat het zover zou zijn! Zo mocht ze eens een ballerina zijn. Haar fluffy witte haartjes in 2 staartjes, een roze tutu en natuurlijk balletschoentjes met glittertjes. Ze moesten allemaal gebukt in een bananendoos zitten, alsof ze in een muziekdoosje zaten. Als de muziek dan startte, moesten ze rechtop komen en als een echte ballerina pirouettes maken. Wat was het een mooi zicht, al die ballerina’s op een rij! Maar dan keek ik naar links, het doosje waar Lotte in zat… en bleef zitten… Haha het arme kind kwam halverwege ook eens over de rand van de doos kijken of het dansje al begonnen was 😉 Het kon haar allemaal niet deren, het was feest en dansen zou ze, de hele dag als het moest.

Het waren altijd mooie herinneringen en trots postte ik de filmpjes daarna op facebook, net zoals andere mama’s. Met Robbe is het anders… Afgelopen zomer was het weer zover. Ze zouden gaan oefenen voor het schoolfeest. Maar na een paar dagen sprak zijn juf me alweer aan: Er was geen land met hem te bezeilen, hij was boos, deed kindjes pijn,… Ik heb dan gezegd dat ze het gevecht niet langer aan moest gaan en als hij echt niet wilde, moest dat voor mij ook niet. Op school werd de spanning opgebouwd omdat iedereen aan het aftellen was, maar voor hem gaf dat enkel meer stress. Ondertussen werd de sfeer thuis onhoudbaar. Constant boze buien, waarbij alle gezinsleden eraan moesten geloven.

En toen besliste ik dat ik het belangrijker vond dat hij zich goed voelde dan dat hij zijn nummertje zou gaan opvoeren… “Robbe, zullen we als het op jouw school groot feest is, gewoon even naar de speeltuin gaan met zijn viertjes?” Zijn antwoord was alleszeggend: “Dank u, mama!” Een rust leek over hem heen te komen en zijn buien verdwenen ook weer als sneeuw voor de zon. We hebben dus geen schoolfeest gehad afgelopen zomer en ik moet toegeven dat ik de maandag na het feest opgelucht was dat er niet meer over gepraat zou worden. “Daar zijn we weer een jaar van af.”

Niet dus. Eens in de 2 jaar is er in oktober nog een grootouderfeest, waarbij de kids een dansje mogen doen op het podium voor de opa’s en oma’s. Dat was ik dus even vergeten. Ik werd al zenuwachtig in zijn plaats. Ik besloot een gesprek aan te gaan met hem. Vroeg wat het probleem was en hij vertelde vooral dat hij bang was dat hij het niet kon. Ik heb hem dan het filmpje van zijn zusje als ballerina laten zien en gezegd dat ik hoe dan ook heel trots ben geweest op Lotte.

Ik heb hem gevraagd of hij het wou proberen en als hij het zou doen zonder boos te worden, kreeg hij een spookhuisje van playmobil. (Omkopen werkt, zei een mama van 3 mooie meiden me gisteren nog 😉 )

Dag 1 van het oefenen, een gesprekje met mijn held: “Mama ik moet iets zeggen… ik heb gedanst… en ik heb geen kindjes pijn gedaan.” De tranen sprongen al in mijn ogen. “Wat goed van jou, jongen!”  Wat was ik fier! Weer een bewijs dat hij echt wel sterker is geworden! Ik heb hem uiteraard helemaal de hemel in geprezen. Af en toe ging ik eens vragen bij de juf hoe hij het deed en het ging toch vrij goed zei ze.

Wat hoop ik dat het hem ook lukt als de grote dag daar is. Omi en Opa waren ook benieuwd! Vandaag was het dus zover. Deze morgen heb ik hem nog snel een knikker in zijn broekzak gestoken: “Als je bang of verdrietig bent, pak je de knikker en denk je maar aan mama, dan denk ik ook aan jou en komt alles goed!”

En dan tijdens mijn pauze op het werk het verlossende smsje van Omi: “Hij heeft het heel goed gedaan!” Hoe fier kan je zijn, ik weet dat het voor hem een hele stap is geweest, een overwinning zelfs. Nu dus ook van ons vriendje een mooi filmpje van zijn dansje. Hij heeft hem zelf al heel vaak bekeken. Deze mama gaat nu dus snel het spookkasteeltje van playmobil in elkaar zetten want belofte maakt schuld. 😉

spookkasteel

 

24. Bij de jeugdrechter.

En daar sta je dan op de gang te wachten met zijn allen. Ondertussen waren ook de ouders van Lotte daar aangekomen en al snel maakte de gespannen sfeer plaats voor een gemoedelijke sfeer. Er werd wat over koetjes en kalfjes gepraat en er kon al eens een grapje van af.

Maar dan komt er plots een vrouw op ons afgelopen. Ze legt uit dat ze de advocaat van Lotte was. “Huh? Is dat nodig dan?” vraag ik mij af. Niet lang daarna worden we binnengeroepen. Toch best wel spannend hoor, zo’n bezoekje aan de jeugdrechter… Hoewel we juist nog rustig aan het babbelen waren op de gang, sloeg de sfeer eenmaal binnen terug om. Tot onze verbazing vertelden de ouders heel emotioneel dat ze nog een kans wilden… Een hele andere papa en mama dan die ik daarjuist op de gang zag!

De pleegzorgbegeleidster vertelde kort hoe de situatie nu was en ook aan ons werd gevraagd hoe het met Lotte ging. De rechter legde de ouders heel rustig uit dat ze voor de beste weg voor Lotte moest kiezen en dat hoewel ze het misschien goed bedoelden, de ouders niet in staat waren om Lotte te geven wat ze nodig had. De advocaat heeft exact 1 zinnetje gezegd: “Ik vraag een bevestiging van de maatregel.”

Tien minuten later stonden we weer op de gang. De ouders zeiden dat ze blij waren dat hun dochter gelukkig was. Ik denk dat ze goed beseften dat ze geen kans zouden krijgen en eigenlijk kan je het ze ook niet kwalijk nemen dat ze het geprobeerd hebben bij de jeugdrechter 😉 We zouden binnen 2 weken een vonnis krijgen, maar ze hadden ons binnen eigenlijk al laten weten dat alles zou blijven gaan zoals het ging.

Al bij al viel het dus allemaal reuze mee, maar Bert en ik vonden het toch wel indrukwekkend. Dan te bedenken dat als ze 12 jaar is, ze dan zelf ook opgeroepen wordt. Zal een hele belevenis zijn voor zo’n kind. Al denk ik dat ze praatjes genoeg zal hebben daarbinnen 😉

Ondertussen zijn we al een aantal keren naar zo’n zitting moeten gaan en het enige dat we er nu nog vervelend aan vinden is het wachten totdat we binnen mogen, voor de rest heb ik echt altijd het idee gehad dat alle partijen eerlijk behandeld werden en dat ze de moeite hebben gedaan om het dossier goed in te lezen.

Als de kindjes soms vragen waarom de dingen op bepaalde manieren lopen, antwoord ik hen altijd: “Omdat mevrouw de rechter het gezegd heeft.” Soms wel gemakkelijk hoor, want zo hoeven Bert en ik of de ouders niet voor boeman te spelen 😉

16. We falen…

We stonden dus op de lijst voor een tweede pleegkindje… Het ging niet zo snel als bij Lotte, maar na een drietal maanden kregen we toch echt weer dat belangrijke telefoontje! Deze keer voelde het meteen anders… Nu kregen we de vraag of we later die week tijd hadden om te luisteren naar een voorstel rond een pleegplaatsing. Later die week… echt iets voor mij. NOT! Ik wil zulke dingen liefst meteen weten, maar ja, nu zat er niks anders op dan even geduld te hebben.

Op het werk heb ik wel weer meteen verteld dat ik waarschijnlijk binnenkort weer loopbaanonderbreking zou opnemen. Er werd onmiddellijk een affiche in de winkel opgehangen om alvast een vervangster voor mij te zoeken. (Ja ik weet het, het is moeilijk te geloven, maar ik ben vervangbaar 😉 ) Als ik bekenden tegenkwam vertelde ik ook vaak het nieuws dat er waarschijnlijk een tweede kindje zou bijkomen.

Een paar dagen later zaten we daar weer: in onze zetel zenuwachtig te wachten tot de mensen van pleegzorg zouden aanbellen. Dan weer wat ijsberen door het huis, kijken door het raam of er al een auto aan kwam rijden,… Maar toen de bel dan ging, liet ik ze even wachten en deed ik alsof ik nog met van alles bezig was 😀

Ze gingen zitten en vertelden meteen dat het om een complexe plaatsing zou gaan. Het ging om een jongetje van 3 maanden oud. Mijn hart maakte een sprongetje: “Yes, weer een kleintje en een jongetje deze keer!” Ze legden nog een aantal zaken uit over zijn achtergrond, wie zijn ouders waren en ik begreep eigenlijk niet goed wat daar nu zo complex aan was. Omgang met (moeilijke) ouders schrok ons ondertussen echt niet meer af.

Maar dan vertelden ze over zijn gezondheid… Het jongetje had toch wel zware problemen. Ik ga er niet teveel over uitweiden, maar voor ons zouden de zorgen te groot zijn… Ze zochten een gezin die met hem de hele medische mallemolen in zou gaan. We werden er stil van. Dit bedoelden ze dus met complex… We beloofden dat we erover na zouden denken en de volgende dag terug zouden bellen.

Ik was eerlijk gezegd blij dat ze de deur uit waren, want Bert en ik hadden nogal wat te bespreken. We vonden het heel moeilijk om toe te geven, maar dit zagen we echt niet zitten! De vele zorgen voor dit kindje in combinatie met ons werk en ondertussen ook ons Lotte, want daar moesten we ook rekening mee houden. Met dit scenario had ik geen rekening gehouden 😦 Ze hebben het tijdens de selectieprocedure meerdere malen aangehaald: als je denkt dat het niet bij uw gezin past, durf dan ook ‘nee’ te zeggen. Ik heb daar toen nooit verder over nagedacht want ‘nee’ zeggen zou voor ons geen optie zijn.

Maar nu dus toch. Het voelde als falen. Alsof ik dat mannetje die op een gezinnetje lag te wachten ontzettend in de steek liet. Met lood in mijn schoenen belde ik de volgende dag terug naar pleegzorg om hen te vertellen dat we het niet gingen doen. Ze hadden het al verwacht, hadden gezien aan onze gezichten dat we geschrokken waren. Ze hebben zeker 3 keer gezegd dat we ons niet schuldig moeten voelen, maar ik kan je zeggen, het voelde echt niet goed aan 😦

Als ik dit in mijn omgeving vertelde, reageerde men verschillend: mensen die ons begrepen, maar ook mensen die ons veroordeelden.

Zelfs tot op de dag van vandaag denk ik soms nog aan hem. Aan zijn naam, die helemaal onze smaak was. En aan de gedachte dat hij alleen zou zijn… Ondertussen weet ik dat hij in een gezinnetje terecht is gekomen en niks tekort komt.

Nee, dit was even een groot verschil met de blijdschap die we de eerste keer meemaakten, maar ook zulke moeilijke beslissingen horen bij pleegzorg…

Lees hier over het telefoontje dat we de allereerste keer kregen.

7. Het verdict…

22 Oktober 2010…De rollen wc papier zijn erdoor gevlogen afgelopen uren, wat een stress! Het is een half uurtje rijden naar de dienst van Pleegzorg. En weer kom ik heel vrolijk binnen, want ik ga ze wijsmaken dat ik helemaal niet zenuwachtig ben 😉 “Oei, jij bent zenuwachtig” zeggen ze. Haha niet geslaagd in mijn opzet dus.

Met klamme handjes ga ik tegenover hen zitten. En dan vragen ze heel serieus of we eerst nog wat uitleg willen hebben of meteen het verdict willen horen! “Kom maar op” antwoordde ik. Ze krijgen een glimlach op hun gezicht en zeggen: “Je denkt toch niet dat ik je ga teleurstellen een dag voor uw verjaardag, jullie zijn door de selectie, het is in orde!”

Ik heb altijd gedacht dat ik zou wenen van geluk als ze me dat nieuws zouden geven, maar dat gebeurde dus niet.

Ze gingen meteen over tot het aanmaken van het profiel. Wat wilden we? Wat konden we aan? We mochten aangeven of we een voorkeur hadden voor jongen of meisje, de leeftijd, hoe ver we wilden gaan in omgang met de ouders… Dit allemaal om uiteindelijk tot een zo perfect mogelijke matching te komen. Zo hebben we dus een hele lijst afgewerkt en daarna mochten we naar huis, om het goede nieuws en ook mijn verjaardag te vieren.

We wandelen door de gang naar buiten en op het moment dat ik de klink van de deur loslaat, zeg ik: “En nu moet ik janken.” Eerst heel bedeesd, want onderweg naar de auto kwamen we langs het bureau waar de 2 dames van pleegzorg zaten 😉 Maar eens we in de auto zaten heb ik de tranen lekker laten lopen. Onderweg stuurde ik berichtjes om onze familie, die ook op de uitslag zat te wachten, iets te laten weten.

We reden door naar het adres waar we ten tijde van onze selectieprocedure altijd terecht konden als we ons onzeker voelden: de mama van Bert. Ze keek al door het keukenraam en ik zag al dat ze het moeilijk kreeg. Een dikke knuffel en allebei even goed gejankt. “Dat duurde zo lang” , snikte ze. “Wat word ik dan nu? Pleegoma ofzo?” Ondertussen is ze de lieve Omi van onze draken schatjes!

Eindelijk was het zover: nu weten we echt zeker dat we een kindje in huis gaan krijgen! Wat waren we blij! Heerlijk om zo bij iedereen langs te gaan om het goede nieuws te gaan vertellen.

7. Het verdict.

22 Oktober 2010…De rollen wc papier zijn erdoor gevlogen afgelopen uren, wat een stress! Het is een half uurtje rijden naar de dienst van Pleegzorg. En weer kom ik heel vrolijk binnen, want ik ga ze wijsmaken dat ik helemaal niet zenuwachtig ben 😉 “Oei, jij bent zenuwachtig” zeggen ze. Haha niet geslaagd in mijn opzet dus.

Met klamme handjes ga ik tegenover hen zitten. En dan vragen ze heel serieus of we eerst nog wat uitleg willen hebben of meteen het verdict willen horen! “Kom maar op” antwoordde ik. Ze krijgen een glimlach op hun gezicht en zeggen: “Je denkt toch niet dat ik je ga teleurstellen een dag voor uw verjaardag, jullie zijn door de selectie, het is in orde!”

Ik heb altijd gedacht dat ik zou wenen van geluk als ze me dat nieuws zouden brengen, maar dat gebeurde dus niet.

Ze gingen meteen over tot het aanmaken van het profiel. Wat wilden we? Wat konden we aan? We mochten aangeven of we een voorkeur hadden voor jongen of meisje, de leeftijd, hoe ver we wilden gaan in omgang met de ouders… Dit allemaal om uiteindelijk tot een zo perfect mogelijke matching te komen. Zo hebben we dus een hele lijst afgewerkt en daarna mochten we naar huis, om het goede nieuws en ook mijn verjaardag te vieren.

We wandelen door de gang naar buiten en op het moment dat ik de klink van de deur loslaat, zeg ik: “En nu moet ik janken.” Eerst heel bedeesd, want onderweg naar de auto kwamen we langs het bureau waar de 2 dames van pleegzorg zaten 😉 Maar eens we in de auto zaten heb ik de tranen lekker laten lopen. Onderweg stuurde ik berichtjes om onze familie, die ook op de uitslag zat te wachten, iets te laten weten.

We reden door naar het adres waar we ten tijde van onze selectieprocedure altijd terecht konden als we ons onzeker voelden: de mama van Bert. Ze keek al door het keukenraam en ik zag al dat ze het moeilijk kreeg. Een dikke knuffel en allebei even goed gejankt. “Dat duurde zo lang” , snikte ze. “Wat word ik dan nu? Pleegoma ofzo?” Ondertussen is ze de lieve Omi van onze draken schatjes!

Eindelijk was het zover: nu weten we echt zeker dat we een kindje in huis gaan krijgen! Wat waren we blij! Heerlijk om zo bij iedereen langs te gaan om het goede nieuws te gaan vertellen.

Lees het vervolg hier

6. Wat houdt zo’n selectieprocedure in?

De selectieprocedure zou bestaan uit een gesprek bij ons thuis, 2 gesprekken op de dienst, 4 cursusavonden gezamenlijk met andere kandidaat pleegouders, weer een gesprek bij ons thuis en daarna het eindgesprek op de pleegzorgdienst. Ik heb me al die jaren ingehouden om babyspullen te kopen, maar nu nam ik mij voor: bij elke afspraak die we achter de rug hebben, koop ik iets 😀

Wat waren we zenuwachtig toen ze bij ons op gesprek kwamen! Hopelijk stelden ze niet te hoge eisen… Maar wat waren ze lief en wat stelden ze ons toch gerust! Het was een waar kruisverhoor, maar ze gaven ons het gevoel dat we gewoon open en eerlijk konden zijn over alles. Eens ze de deur uit waren, kreeg ik weer stress… Wat bedoelden ze met die vraag? En hadden we niet beter iets anders geantwoord op die andere vraag?

De gesprekken op de dienst gingen vooral over ons verleden, welke normen en waarden wijzelf meekregen. (de één al iets meer dan de ander 😉 ) Ze bleven echt doorvragen totdat ze een gevoelige snaar wisten te raken. Nu duurde dat bij mij niet lang hoor, ik sta overal bekend een bleiter te zijn. Eens alles eruit was, waren we klaar om aan de cursusavonden te beginnen. Die waren eigenlijk wel heel fijn om te doen, samen met de andere koppels die pleegouder wilden worden.

Hoewel we altijd heel open zijn geweest in alles, hebben we de stap naar pleegzorg niet tegen iedereen verteld. De schrik om niet door de selectie te komen zat er toch wel in en dan moesten we dat ook weer tegen iedereen gaan vertellen. Dus voor degenen die we wel in vertrouwen namen was het zwijgen geblazen, maar hé, wij waren het toch weer kwijt! 😀

Op de laatste cursusavond kwamen ze naar ons toe en vertelden ze ons ineens dat ze nog een gesprek bij ons thuis wilden, voordat ze een beslissing zouden nemen… Ik schoot meteen in paniek! Wat betekende dit? Is er iets aan de hand? Worden we niet goedgekeurd? Nog maar wat afwachten dus…

Een week later zaten we gespannen klaar tot ze zouden komen. En daar ging de deurbel. Vrolijk deed ik de deur open om niet te laten merken dat ik zoooooo zenuwachtig was! Even doorbijten en dan wisten we waarschijnlijk wel of het goed zat.

Ze legden meteen uit dat de procedure een beetje aangepast was en dat ze voortaan na de cursusavonden ook nog een terugkoppelingsgesprek zouden doen. Oef! Er was dus niks speciaals aan de hand. Er werd wat nagebabbeld over hoe we de cursus hadden ervaren en of er nog vragen waren. Er brandde maar één vraag op mijn lippen: “Worden er vaak koppels afgekeurd?”

“Ja, dat gebeurt toch ja.” Pff, niet het antwoord waar ik op hoopte. “Kunnen jullie ons niet geruststellen?” Niet dus! Ze maakten een afspraak om nog eens bij hen op de dienst langs te komen: 22 oktober, een dag voor mijn verjaardag. Hopelijk heb ik wat extra’s te vieren dit jaar 🙂

Lees het vervolg hier

%d bloggers liken dit: